Konu yayın tarihi yukarıda gösterilir. Tarih bilgisi, içeriğin bugün de geçerli olduğunu göstermez.
Profil alanı ve konumu üyenin profil beyanına dayanabilir.
Klasik laf vardır ya, "hepimiz yanı gemideyiz, batarsak ta beraber, çıkarsak ta..." diye. Burada bahsedilen şekliyle değil de, insanların birbirleriylr ve birbirlerinin hayatlarıyle ne kadar ilişkili olduklarına dair bir teoriye ait james redfield'in kitabını okudum. Türkçesi "dokuz kehanet".
Adam kısaca "hayatta hiçbir şey tesadüf değildir" diyor. Buna göre dünyada herkesin, herkese bağlı olduğunu ve dünyadaki herkesin bir diğerinin hayatını etkilediğini anlatıyor.
Fikir ilginç geldi, ama inanıp inanmamakta şüpheye düştüm gibi. Kitabın arka kapağından;
Alıntı Yapılan Metin:
"Son yıllarda modern fizige, mistik dine ve psikolojiye duyulan ilgi, sonunda yeni bir mantık sentezine mi ulasacak ? ruhsal ronesans da denilebilecek bu senteze nasıl kavusacagiz? gelecek yuzyıl ruhsal ronesans devri mi olacak ? dokuz kehanet, hayatı tanımlayan 9 anahtar ile acilan, gizemli bilgilerden olusuyor.peru yagmur ormanlarında bulunan el yazmalarında ortaya cıkan bu bilgilerden yola cıkarak hayatımızda hala meydana gelen olaylarla nasıl baglantı kurabilecegimiz anlatılıyor... ve bu kitapta onumuzdeki yıllarda neler olacagi da simdiden gosteriliyor. bu kitabın yayınlanmasından sonra dunyanın geleceginin tekrar gozden gecilirilmesi gerektigi ortaya cıktı.
Dokuz kehanet, eski bilgilerin insanı ne derece etkiledigini, hayatta bulunmamızın nedenini berraklıkla algılayabilecegimizi de ogretiyor. ayrıca ogretinin sagladıgı yepyeni enerji ve iyimserlik, yarınlara cok daha saglıklı adımlar atmamızı saglayacak."
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?
Ayrıca, önereceğiniz güzel kitaplar varsa önerebilir misiniz?
Teşekkür ederim.
Referans bağlamı1 alıntı›
Bu işaretler mesajda yazar tarafından kullanılan bağlantı ve alıntıları görünür kılar. Bir referansın bulunması, içeriğin doğrulandığı veya kaynağın güvenilir olduğu anlamına gelmez.
çoğu insan birbirini düşürmek için çabalar karşıdaki insana engel olmaya çalışır yada işini iyi yapıyorsa da bazıları tarafından körüklenir ama bazı insanlarda vardırki bir insana yardımcı olmak için uğraşır işte ben onlardanım.bu yazıyı okurken böyle bir düşünce geldi aklıma vede yazdım.artık nasıl yorumlarsanız bilemiyeceğim.saygılarımla
Her hayat bir diğerini etkiledikçe kendini ve karşısındaki dönüştürür,değiştirir. Hayat bir paylaşım kavgası,bir mücadeleler sürecidir.Yendikçe ve yenildikçe etkilenmeye ve etkilemeye devam edeceğiz.Buradan hareketle yukarıda değinilen etkileşim vurgusuna katılmamak imkansız.Yoksulluğun,eğitimsizliğin,kültürsüzlüğün,çaresizliğin vs. arka planında doğrudan bu yoklukları yaşayanların değilse de onlardan öncekilerin, mağlubiyetleri ve onları mağlup eden galiplerin yarattığı etki sözkonusudur.Her tezin anti-teziyle beraber doğduğunu kabul etmemiz gerekir ki,yukarıdaki satırlar doğrudur ve şaşırmamızı gerektirecek bir durum yoktur bence.
Ne yazıya inandım çok uzun yıllar ne de tesadüflere..Ama son beş yıldır üst üste yaşadığım bazı olaylar(rüyamda görsem inanmam diyebileceğimiz türden) beni, yaşadıklarımızın tesadüf olmadığına, her yaşanan olayın birbiriyle ilgisi olduğuna ya da başka bir olayı yaşamamız için sebep oluşturduğuna inandırdı..
Hani hep sinirleniriz ya..Deriz ya..Böyle olmasaydı şöyle olacaktı..Hayır..Şöyle olması bizi mutlu bir sonuca ***ürmeyecekti..Böyle olması gerekliydi..Ama bir türlü ikna olmayız..İlla ki şöyle olmalıydı..Oysa bi bekleme sürecine girsek..Biraz sabredebilsek..Hayatımızda ne yeni pencereler açılacak..Bir kapı kapandığında biz hala o kapanan kapının ardından bakıyor olduğumuz için yanıbaşında açılan kapıyı maalesef ki göremiyoruz..O kapıdan girdiğimizde de işte açılan o pencereler hayatımıza ışık saçacak..Bize göre çok doğru olan ani kararlar alıyoruz..Olayları,kişileri düşünce süzgecimize tabi tutmadan şak kararlar alıyoruz..Canımızı sıkan,ruhumuzu acıtan her olayı 'talihsiz' diye yorumluyoruz..Öyle değil oysa..Tamam o an için üzülüyor,ağlıyor,dünyanın başımıza yıkıldığını sanıyoruz..Ama bir bekleyin..Sabredin..Mücadeleyi elden bırakın demiyorum..Yanlış anlaşılmasın..Bi düşünün..Sebepler zinciri kurun kafanızda..Göreceksiniz hiçbir şey tesadüf değil..Diyelim ev sahibiniz sizi evden çıkardı..Başka bir mahalleye taşındınız..Hatta abartalım,işiniz icabı başka bir memlekete taşınmak zorunda kaldınız..İşyerinizde çok sıkı bir dost edindiniz..Bu dostunuzun siz geldiğiniz sırada desteğe çok ihtiyacı vardı..Boşluktaydı..Siz onun dert ortağı oldunuz..Sıkıntıları yenmesi için onu madden manen desteklediniz..İşte tesadüf değil.. Siz bir dost kazandınız..Bir insanı hayata bağladınız..Belki sizin de daha önce çalışmış olduğunuz yerden ayrılma vaktiniz gelmişti siz bunu bilmiyordunuz..Belki yükselecektiniz..Ama nolduysa işten ayrıldınız..Bu nasıl oldu siz de anlamadınız..Çünkü kozmik bir güç sizi oradan uzaklaştırdı..Çünkü diğer şehirde bir insanın size sizin desteğinize ihtiyacı vardı..Bu olaylar sinsilesi içinde herkesin bir rolü olduğuna inanıyorum..Belki çok uç bir örnek oldu..Misal vermek istedim..Olayları çok iyi analiz yaptığınızda bunu daha iyi anlıyorsunuz..
Dünyada bize yardım edecek sadece bir kişinin olduğunu, onun da kendimiz olduğunu unutmayalım.
Daha önce nette neden böyle bir portal aramadığımı düşünüp duruyorum. Tam da Dokuz Kehaneti okumuş birilerini bulabilir miyim diye düşünürken bu portal çok iyi oldu. Dokuz Kehanette yazılanlar doğru mudur değil midir bundan çok emin değilim. Ama emin olduğum bir şey var. İnsanlara ve çocuklara nasıl davranılması gerektiğine ilişkin bilgileri dikkate aldığımda beri ilişkilerimin daha doyurucu daha eğlenceli olduğunu fark ettim. Özellikle kontrol dramaları bölümünü defalarca okudum ve hangi dramaları hangi sebeple kullandığımı bilinçli olarak araştırdım. Sonuçlar hem eğlendirdi hem şaşırttı. Kendimi yeniden keşfe çıkmış gibiyim...
Kuyunun dibindeki kurbağalar, sanırlar dünya kuyunun ağzı kadar...
Dokuz kehanet gerçek olmasa bile gerçekten işe yarıyor. bir kere hayatı sevip hayat enerjisini almak için yol gösteriyor. hayatta varmamız gereken ama bizim bile farkında olmadığımız hedeflerimiz aslında bilinçaltımızda yerleşiktir ve hayatımız boyunca hep buna ulaşmak için çabalarız. Bazen deriz ben buraya nasıl ve niye geldim ne olacak ileride diye. bu sorular aslında bizim farkındalığımızı hiçe sayıp maddesel dünyada kaybolduğumuz için aklımıza takılır. biraz sabredip karşımıza çıkanları iyi analiz ettiğimizde aslında hepsinin birbirine bağlı zincirler olduğunu ve bize yol gösterdiğini yada gitmemiz gereken yolda zorla sürüklediğini görebiliriz. biraz sabır ve dikkat, çok çalışmak ve herşeyi hoşgörülü karşılamak gerekir bizden beklenen de bu zaten .
Adam Fawer'in " Olasılıksız" isimli kitabını yeni bitirdim. " Hayatta Hiçbir Şey Tesaduf Değil Midir?" sorusunun cevabını geniş olarak ele almış heyecan dolu,psikoloji,kuantum,olasılık,istatistik,matematik,heyecan ve aksiyon içeren ilginç bir kitap...Tavsiye ederim.
Mutluluk dışarıdan elde edilecek bir hal değildi. Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi. Mutluluk bir koşula bağlanamazdı, onun bir adı yoktu. O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı. O bir huzur haliydi. Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu. O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim. Sevgi.
Düşünüyorum. 30 senedir yaşadıklarımı düşünüyorum. Annemin bütün düşürme çabalarına rağmen inatla doğmayı seçmiş olduğumu ve bütün hayatımı sahip olduğum beden dahil seçtiğimi ve seçmeye devam ettiğimi düşünüyorum. Düşünüyorum. Raslantı var mıdır, tesadüf var mıdır diye düşünüyorum. Nasıl yani diyorum, aynı zamanda bendeki fazlaya bir başkasının ihtiyacı oluyor, ondaki fazlaya benim ihtiyacım oluyor. Sonra bir yerde bir şekilde bu eksik ve fazlalar çakışıyor ve deneyim ortaya çıkıyor. Ben buna eşzamanlılık demeyi tercih edeceğim sanırım. Son zamanlarda bir fikir üzerine düşüncelerimi yoğunlaştırmış durumdayım. Artık neredeyse herkes biliyor dünyadaki parçamızdan ayrı bir parçamızında dünya dışında olduğunu. Ve bütün insanların dünya dışında parçaları var. Ve yine bu düşünceden yola çıkararak eşzamanlılığı yüksek benliklerimzin tasarladığı gibi bir düşünceye kapılmaya başladım. Senin neye ihtiyacın var sevgili arkadaşım ? Güvenlilecek birine. Tamam senin neye ihtiyacın var. Beni anlayacak birine. O halde şöyle yapalım. Ben güvenilecek biriyimdir. Beni bulman için bir ayarlama yapalım. Şiit sevgili arkadaşım senin ofis bunun için uygun gibi. Tesadüfi bir karşılaşma düzenleyelim. Nasılsa dünyada dualite mükemmel işliyor. Bu konuşmayı hatırlamayacağız bile. Senin işyerinde buluşalım. Sen güvenilecek birini bul, ben de beni değiştirmeye çalışmadan kabul eden birini. Ve görüşme biter.... Düşünüyorum düşünüyorum düşünüyorum. Şu ana kadar bundan daha tatmin edici bir açıklama bulamadım. Bence buradaki varlığımızı devam ettirmek ve hayatımızdaki ihtiyaçlarımızı karşılamak bizim kendi sorumluluğumuz. Herkesin bir an önce hayatının sorumluluğunu üstlenmesi dileklerimi belirtmeden geçemeyeceğim. İnsanlar yazık ki sadece kötü şeyler olduğunda Yaratan'ı hatırlıyorlar. Bence yaratan bizim ne yaptığımızla pek ilgilenmiyor. Dünya üzerindeki tek gerçek kannımca deneyimlerimiz ve öğrendiklerimiz. Hiç bir şey tesadüf değil midir ?
Bence olan herşey tesadüf olamayacak kadar kendimiz tarafından planlanmış deneyimlerdir. Üniversite sınavında hiç bir öğrenci boş mu dolu mu oynamaz. Ve yine bence bizler işimizi şansa bıramayacak kadar ciddi bir planma yapmışız. Sadece fark şu. Burası özgür seçim gezegeni. Ne seçeceğimizi Yaratan bile bilmiyor. Ve işte sırf bu sebepten raslantı ve tesadüflerin varlığı benim tarafımdan kabul edilemez görünüyor...
Kuyunun dibindeki kurbağalar, sanırlar dünya kuyunun ağzı kadar...
Bu internet sitesinde, kullanıcı deneyimini geliştirmek ve internet sitesinin verimli çalışmasını sağlamak amacıyla çerezler kullanılmaktadır. Gizlilik Prensiplerimiz
