| Alıntı Yapılan Metin: |
Yazıyı gönderen - gercekdusunur 1993 senesinde uludağ üniversitesine başladığım zaman,öğrenciliğin hiç bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim.ailem ankaradaydı,babam devlet memuruydu bende başka 2 abim daha vardı.babam aynı zamanda ev taksidi ödüyordu.açıkçası evden gelen para hiç bir şeyime yetmiyordu.ne yapabilirim diye düşündüm.lokantalara başvurdum komi yada garsonluk için tecrübe dediler.bulaşıkçılık girişimciliğim sonuçsuz kaldı çünkü okul saatlerime göre ayarlama yapamadım.insan çok zora düşmeden beynini iyi çalıştırmıyor.o zaman marketten çok daha bakkal durumları vardı.bir gün sürekli ekmek aldığım bakkalın şikayetini duydum şöyle diyordu "ya şu peynirleri sardığımız naylonlardan bitti şimdi toptancılar çarşısına gidip nasıl alabilirimki gazete arasına sarsam hiç olmaz offf".bahsettiği strech filmdi.abi ben alabilirim dedim yerini tarif et yol parasını ver alayım.evet aldım,alırken aldığım yerlede bir anlaşma yaptım.bu "strech film" işinin aktif pazarlaması yoktu.bütün ihtiyacı olanlar ya büyük marketlere gitmeliydi yada toptancılar çarşısı gibi bir yere.açıkçası bu işe vereceğin yol parasına bile değmezdi.çünkü çok ucuz bir şeydi.strech filmi bakkala bıraktıktan sonra arkadaşlardan bulduğum borç parayla odanın bir bölümüne strech film yığınağı yaptım sonra pazarlamaya çıktım sonuç mu? gittiğim her iki bakkaldan mutlaka biri strech film alıyordu.işin ciddiyetini anlayınca bölüm arkadaşlarımdan benim gibi ihtiyacı olanlardan ekip kurdum.bursanın 4 bir yanına satışa başladık.karı düşüktü ama bize öyle paralar kazandırdı ki 4 sene boyunca evden para istemedim aksine eve para yolladığım çok zaman oldu.öğrencilik hayatımı parasal olarak rahat bir biçimde geçirdim.yeterki çalışmak iste mutlaka başarırsın... |
