Bugün ne güzeldi yürüdüğüm yollar. Özlemişim yürümeyi. Çınarların eşliğinde, yazı yaşı****, mutlu umutlu. Mevsimler doğayla iç içe iken daha anlamlı oluyor. İlkbahar,Yaz, Kış ve Sonbahar. Hele ki sonbahar. Hep etkilemiştir beni. Ardından muhakkak yeni bir ilkbaharın geleceğini bildiğimden, sonbaharlar hüzün vermez bana. Bir hazırlanıştır. Bir yeniden güçlenmek için arınma, kirlerden, kötülüklerden, yanlışlıklardan silkinip kurtulma dönemidir. İyi bir gelecek için duadır, güzellikleri kurban etmektir. Kim bilir?
Öyle değilmidir zaten, dökülen her yaprak, bir kaç ay sonra yeniden üstelik daha canlı, daha yeni, daha umutlu, daha coşku dolu olarak çıkmaz mı?
Bu yıl meyve vermeyen ağaç bile gelecek yıla umutla hazırlanır sonbaharda. Yüklerinden kurtulur, dinlenir ve yeniden, büyük bir coşkuyla asılır yaşama. Çiçeklenir meyvelenir.
Ne dersiniz, bizlerde doğanın bir parçası sayılmaz mıyız. O halde hep yeniden daha iyiye ulaşma şansımız var demektir.
