Bu hikayemi yazarken tüm Türkiye'yle paylaştığımı düşünerek yazıyorum. Belki bunu okurken bir dağ köyündesiniz, veya denizi seyretmektesiniz, veya ağılı otarmaktan geliyorsunuz, inşaatta çalışıyorsunuz, öğrencisiniz, mesleğinde aradığınızı bulamayan birisiniz ... çok zenginsiniz veya iflas etmişsiniz veya bir girişimde bulunmak istiyorsunuz..
Okulu bitirdikten sonra birkaç yerde çalıştım...
Size diğer yazımda "iş hayatının modası geçmeyen trendleri" diye bazı şeyler yazmıştım. Burda o bir cümleyi detaylandırayım..
Ailenizin içinde, akrabalarınızın içinde ne kadar hor görülseniz, aşağılansanız ve küçümsenseniz.. siz aynaya bakın, taa gözbebeklerinizin içine bakın ve kendi kendinize tekrar edin.. " sana inanıyorum, başaracaksın!" ben öyle yaptım. Hatta gözlerimdeki vahşi pırıltıyı aslan veya kaplana benzetirdim. Hırslanırsınız, bilenirsiniz.. bu sizi çelik yapar.
İngilizce'yi meraktan kendim söktüm. İnsanın önce içinde olacak !
İnternetten yurtdışında müşteri aramaya başladım..Sağa sola e-mailler atıyordum. Belki 10 000 belki daha fazla... Geceleri hırsımdan kalkıp ağlıyordum.. Çok az bir paramız vardı. İnternetin telefonla olduğu zamanlar.. Mesajları offline yazıyorum çok para gitmesin diye sonra online olup yolluyorum. Aradan birkaç ay geçti.. Birisi e-mail attı. Geliyoruz mal bakacağız yardımcı olur musun diye... Evet dedim. Geldiler. İstanbul'a gittim karşılayıp fuara ***üreceğim. Bir yandan da ürküyorum giderken ne adamlardır acep diye..
Aceleden firma araştırıp buldum , tabeladan numara alıp firmayı arıyordum .. görüşmeleri yaptık ülkelerine döndüler..Aradan zaman geçti..
İlk siparişi yolladılar... İnanamıyorum tekrar tekrar kağıda bakıyorum.. İş de kumaş işi benim sağımdan solumdan geçmiyor :) hiç bilmiyorum !
Neyse malı yolladık.. İlk başlangıçta birtakım sıkıntılar yaşadık sonra rayına soktuk şimdi 5 sene bitiyor kumaşta da uzman oldum ayrıca desen tasarımı konusunda ilerledim.. Akıl veriyorum firmalara :) Maddi getirisine gelince ömrüm boyunca bir yerde çalışsam kazanamayacağım parayı kazandım ama..
Ben diyorum ki.. İnsan kazandım, çevre kazandım, dostlar kazandım, tatlı sohbetler yaptık , yurtdışına gittik geldik.. İnsanı çok geliştiriyor..
Şunu da bilin arkadaşlar ben uçuk bir örnek değilim aranızdan birisiyim sizden üstün değilim sadace bazı tabuları yıkıp bazı şeyleri farklı yaptım. Korkmadım , yılmadım , hala da öyleyim..
Çok detaylandırmadım ana hatlarıyla yazdım.. Çok çalıştım çok ..
Üniversite diploması kağıt parçasıdır zerre önem vermeyin. Şahsen üniversite eğitimine inanmam. 2 yılda kurtulduğuma şükrediyorum 4 yıl okuyan zarardadır.
Sanmayın ki iş sahibi olan insanlar yan gelip yatıyor. Bizler işçilerden ve memurlardan daha fazla çalışıyoruz. Bu doğrudur.
Şimdi gözüm inşaat sektöründe.
Onun da hikayesini başarınca yazarım.
Saygılarımla,
Okulu bitirdikten sonra birkaç yerde çalıştım...
Size diğer yazımda "iş hayatının modası geçmeyen trendleri" diye bazı şeyler yazmıştım. Burda o bir cümleyi detaylandırayım..
Ailenizin içinde, akrabalarınızın içinde ne kadar hor görülseniz, aşağılansanız ve küçümsenseniz.. siz aynaya bakın, taa gözbebeklerinizin içine bakın ve kendi kendinize tekrar edin.. " sana inanıyorum, başaracaksın!" ben öyle yaptım. Hatta gözlerimdeki vahşi pırıltıyı aslan veya kaplana benzetirdim. Hırslanırsınız, bilenirsiniz.. bu sizi çelik yapar.
İngilizce'yi meraktan kendim söktüm. İnsanın önce içinde olacak !
İnternetten yurtdışında müşteri aramaya başladım..Sağa sola e-mailler atıyordum. Belki 10 000 belki daha fazla... Geceleri hırsımdan kalkıp ağlıyordum.. Çok az bir paramız vardı. İnternetin telefonla olduğu zamanlar.. Mesajları offline yazıyorum çok para gitmesin diye sonra online olup yolluyorum. Aradan birkaç ay geçti.. Birisi e-mail attı. Geliyoruz mal bakacağız yardımcı olur musun diye... Evet dedim. Geldiler. İstanbul'a gittim karşılayıp fuara ***üreceğim. Bir yandan da ürküyorum giderken ne adamlardır acep diye..
Aceleden firma araştırıp buldum , tabeladan numara alıp firmayı arıyordum .. görüşmeleri yaptık ülkelerine döndüler..Aradan zaman geçti..
İlk siparişi yolladılar... İnanamıyorum tekrar tekrar kağıda bakıyorum.. İş de kumaş işi benim sağımdan solumdan geçmiyor :) hiç bilmiyorum !
Neyse malı yolladık.. İlk başlangıçta birtakım sıkıntılar yaşadık sonra rayına soktuk şimdi 5 sene bitiyor kumaşta da uzman oldum ayrıca desen tasarımı konusunda ilerledim.. Akıl veriyorum firmalara :) Maddi getirisine gelince ömrüm boyunca bir yerde çalışsam kazanamayacağım parayı kazandım ama..
Ben diyorum ki.. İnsan kazandım, çevre kazandım, dostlar kazandım, tatlı sohbetler yaptık , yurtdışına gittik geldik.. İnsanı çok geliştiriyor..
Şunu da bilin arkadaşlar ben uçuk bir örnek değilim aranızdan birisiyim sizden üstün değilim sadace bazı tabuları yıkıp bazı şeyleri farklı yaptım. Korkmadım , yılmadım , hala da öyleyim..
Çok detaylandırmadım ana hatlarıyla yazdım.. Çok çalıştım çok ..
Üniversite diploması kağıt parçasıdır zerre önem vermeyin. Şahsen üniversite eğitimine inanmam. 2 yılda kurtulduğuma şükrediyorum 4 yıl okuyan zarardadır.
Sanmayın ki iş sahibi olan insanlar yan gelip yatıyor. Bizler işçilerden ve memurlardan daha fazla çalışıyoruz. Bu doğrudur.
Şimdi gözüm inşaat sektöründe.
Onun da hikayesini başarınca yazarım.
Saygılarımla,