Bu yazıları okudukça, neden müslümanların dünyada güçlü ve söz sahibi olamadıklarını biraz daha iyi anladım. Haram dediğiniz kazanç ile güçlenen ülkeler şu anda Irak'ta, daha genel olarak Orta Doğu'da, Uzak Doğu'da, Afrika'da milyonlarca müslümanı öldürüyor ve istedikleri gibi at koşturup sömürüyorlar. Aslolan bu. Acı çekiyorum.
Dine değer veriyor görünen şu anki yöneticilerin döneminde yapılan yolsuzlukları, ülkemizi her gün biraz daha yabancı sermayeye satışları aklıma geldikçe, insanın nasıl dininden soğutulduğunu da görmüş oluyorum.
Tüm dünyayı uzun yıllardır sömürüp, bu dünyadaki hayatlarını cennete çevirenler, cehennemlik olsa kaç yazar. Tüm dünya ezilenlerine bu dünyayı cehennem haline getirdikten sonra. Bence bizi din duyguları ile uyutup, bıyık altından kıs kıs gülüyorlar. Bize ise, binlerce ve binlerce ve binlerce atamızın hayatları pahasına biz genç kuşaklara sunulmuş olan bu hayatı sefil seviyelerden öteye taşımamanın ezikliği, beceriksizliği, bilimden uzak cahilliğinin verdiği duygularla, öte dünyada cenneti yaşama aldanımı kalıyor. Hayatın bugünkü çocukları olarak bizler, hiç olmazsa ülkemiz için bugün ne yaptık acaba, dünümüzden farklı olarak diye düşünüyorum her sabah kalktığımda. Ne yaptım? Acı çekiyorum...
Ruhu doyurma temeline dayanan din, bırakın ruh dünyasında görevini sürdürsün.
Ama YAŞAM'ın temeli olan "karnını doyurma" ruh ile değil akıl ile yürütülebilecek bir faaliyet. Ki tüm canlılar için gerekli. Sincabın, tavşanın, menekşenin ya da elma ağacının dini yok ama insana göre daha huzurlu bir hayatları var. Din ise düşünebilen tek canlının derdi ve onu mutlu, huzurlu yapacağına katil yapıyor, sadist yapıyor, kelle, kol, bacak kestiriyor, savaşlara neden oluyor. Büyük bir oyalanmaca. Acı çekiyorum...
Bu yaşamın milyonlarca sene sonra bugün hayata getirdiği bu çocuk neden böyle düşünüyor ve acı çekiyor. Ben mi daha az biliyorum hayatın sırlarını, bir yobaz mı benden daha bilgili veya haramdan söz eden bir insan mı en doğrularında geziyor hayatın. Bir yaratılma olsa ne olur, bir varoluş sürecinin sonucuysa tüm bunlar ne olur. Ne farkeder. Bilinemeyenler bilinse ne olur. Tüm canlılar öğrenmek isteyip de bilemediğimiz binlerce sorunun yanıtını öğrendiği gün her şey harika mı olacak. Bilmediğimizden mi bu kadar mutsuz bir hayatı var insanın. Bir gergedan mı biz insanlardan daha mutsuz. Biz miyiz hayatın en gelişmişi şüphe içindeyim zaman zaman. Hayatı, uydurdukları bir sürü nedenle her gün biraz daha zedeleyen biz insanlar mı? Acı çekiyorum olan bitenden. Ama hayat sürüyor. Gülümsüyorum.
Arkadaşlarıma, okudukları için şükranlarımı ve saygılarımı sunuyorum.
Beyinlerimizin, cenderelerinden sıyrılıp doğru emek harcaması dileğiyle...