Akşam ziyaretine gittiğimiz gencimizin misafirliğinde içimden dedim ki bizde epey yol almışız. Ziyaretine gittiğim genç daha dün denecek kadar önce lisedeydi.
Dünyaya gelen büyür. Yaşar, iş güç sahibi olur demek buymuş dedim.
Baktım bizimkiler telefon görüşmesinden sonra dediler ki yarın akşam kimseciklere sakın söz verme. Söz vermem dedim.
Ne hayırdır? Bizim akrabalardan falanın oğlu okulu bitirmişte askere gidiyormuş. Demek o kadar büyüdü ha.
Peki, böyle gençlerimize destek olmak icap eder. Yanında olduğumuzu hissetmeli. Ayrıca ahlaken ve örnek çalışmasıyla takdirlikte ondan.
Niçin böyle çünkü gencimiz fakülte yönünden en zor bölümü bitirmişte haberim olmamış. Birde bölümde dereceye girmiş.
Herkes okul bitirebilir ama herkesin harcı değildir üniversitede derece yapabilmek. Çalışmak gerekir, uykudan fedakârlık ister.
Genç okula kayıt olurken hedef koymuş okulda çalışacağım, kariyer yapacağım diye. Okulu bir dönem önce bitirir.
Babası anlatırken ne kadar mutluydu. Annesi derseniz oğluna bakınca gözleri ışıldıyordu. Üzülecek laflar eder gibi oldu annesi.
Haklıydı hem de çok haklıydı. Yüreği vardı, işin daha önemlisi oğlu için çarpan kalbi vardı. Askere gideceğimde anamla yaşadığım diyalogu hatırladım. Babalar sabırlı olur onlar ağlamaz tıpkı babam gibi
Mamak ta imtihana girdikten sonra ilçeme gelmiştim. Nisan ayıydı. Her ana gibi anamda gururluydu. Sevinçliydi. Hep anlatıyordu işte askere gidecek diye.
Eş dost ziyaretime geldikçe çok memnun oluyordum. Sevenim var diye de sevinmiştim. Daha önemlisi vatanıma olan vazife yapma kudretim var diye de gururlanmıştım.
Düşmanla nasıl mücadele edileceğini öğretecek peygamber ocağına, üstün hizmet görmeye, en yüksek mertebeye ulaştıracak olan şehitliğin belki yolunu açacak Mehmetçik olmaya gideceğimden içim içime sığmıyordu.
Adet gereği paraya ihtiyacım olmasa da bizim insanımız geleneğinde ki hasletlerden olan paylaşımcılığını gösterdikçe utanıyordum. Asıl bahsetmek istediğim şu ne mutlu askere gitmek vazifemiz. Biz vazifemizi namus biliriz.
İsteyerek gittim askere, yine çok isteyip de olumsuzluktan dolayı askerliğe elvaerişli olamayanlar da üzülmesinler.
Sizler isteyerek asker ocağından geri kalmadınız. Ailelerinizde üzülmemeli. Asıl elverişli olup kaçanlar, vatanımızın nimetlerinden yararlandıkları halde askerliğe sıcak bakmayanlar utanmalıdır.
Anam ağlamıştı. Baktım yine ağlıyor. Şimdi olmadı ana dedim. Bizim bu borcumuz insan borcunu öderken ağlamaz.
Benim anamda ağlamamalıdır. Anlayacağı dilden kısaca konuştum. Çünkü anam hiç okul yüzü görmemişti. Gencimizin annesine de bu minval üzere konuştum. Yürekli, delikanlı, yiğit, aslan gibi gencimiz vatan borcunu ödeyecek.
Erkek çocuğu olarak doğmak demek vatan için doğmak demektir. Bayrağını indirtmeyecek, namusuna leke sürdürmeyecek ve de düşmana fırsat tanımayacak demektir.
Geçmişimiz bize vatanı emanet ederken ne güçlüklere göğüs gerdiler. Sınır boylarında beklemek ödülsüz kalmayacaktır.
Albayımız sormuştu askerlik için ne dersin diye? Benim için çok mükemmel dedim. İşte askerlik hep böyledir demişti. Dediğim gibi yolda epeydir gitmişiz.
Dünyaya gelen büyür. Yaşar, iş güç sahibi olur demek buymuş dedim.
Baktım bizimkiler telefon görüşmesinden sonra dediler ki yarın akşam kimseciklere sakın söz verme. Söz vermem dedim.
Ne hayırdır? Bizim akrabalardan falanın oğlu okulu bitirmişte askere gidiyormuş. Demek o kadar büyüdü ha.
Peki, böyle gençlerimize destek olmak icap eder. Yanında olduğumuzu hissetmeli. Ayrıca ahlaken ve örnek çalışmasıyla takdirlikte ondan.
Niçin böyle çünkü gencimiz fakülte yönünden en zor bölümü bitirmişte haberim olmamış. Birde bölümde dereceye girmiş.
Herkes okul bitirebilir ama herkesin harcı değildir üniversitede derece yapabilmek. Çalışmak gerekir, uykudan fedakârlık ister.
Genç okula kayıt olurken hedef koymuş okulda çalışacağım, kariyer yapacağım diye. Okulu bir dönem önce bitirir.
Babası anlatırken ne kadar mutluydu. Annesi derseniz oğluna bakınca gözleri ışıldıyordu. Üzülecek laflar eder gibi oldu annesi.
Haklıydı hem de çok haklıydı. Yüreği vardı, işin daha önemlisi oğlu için çarpan kalbi vardı. Askere gideceğimde anamla yaşadığım diyalogu hatırladım. Babalar sabırlı olur onlar ağlamaz tıpkı babam gibi
Mamak ta imtihana girdikten sonra ilçeme gelmiştim. Nisan ayıydı. Her ana gibi anamda gururluydu. Sevinçliydi. Hep anlatıyordu işte askere gidecek diye.
Eş dost ziyaretime geldikçe çok memnun oluyordum. Sevenim var diye de sevinmiştim. Daha önemlisi vatanıma olan vazife yapma kudretim var diye de gururlanmıştım.
Düşmanla nasıl mücadele edileceğini öğretecek peygamber ocağına, üstün hizmet görmeye, en yüksek mertebeye ulaştıracak olan şehitliğin belki yolunu açacak Mehmetçik olmaya gideceğimden içim içime sığmıyordu.
Adet gereği paraya ihtiyacım olmasa da bizim insanımız geleneğinde ki hasletlerden olan paylaşımcılığını gösterdikçe utanıyordum. Asıl bahsetmek istediğim şu ne mutlu askere gitmek vazifemiz. Biz vazifemizi namus biliriz.
İsteyerek gittim askere, yine çok isteyip de olumsuzluktan dolayı askerliğe elvaerişli olamayanlar da üzülmesinler.
Sizler isteyerek asker ocağından geri kalmadınız. Ailelerinizde üzülmemeli. Asıl elverişli olup kaçanlar, vatanımızın nimetlerinden yararlandıkları halde askerliğe sıcak bakmayanlar utanmalıdır.
Anam ağlamıştı. Baktım yine ağlıyor. Şimdi olmadı ana dedim. Bizim bu borcumuz insan borcunu öderken ağlamaz.
Benim anamda ağlamamalıdır. Anlayacağı dilden kısaca konuştum. Çünkü anam hiç okul yüzü görmemişti. Gencimizin annesine de bu minval üzere konuştum. Yürekli, delikanlı, yiğit, aslan gibi gencimiz vatan borcunu ödeyecek.
Erkek çocuğu olarak doğmak demek vatan için doğmak demektir. Bayrağını indirtmeyecek, namusuna leke sürdürmeyecek ve de düşmana fırsat tanımayacak demektir.
Geçmişimiz bize vatanı emanet ederken ne güçlüklere göğüs gerdiler. Sınır boylarında beklemek ödülsüz kalmayacaktır.
Albayımız sormuştu askerlik için ne dersin diye? Benim için çok mükemmel dedim. İşte askerlik hep böyledir demişti. Dediğim gibi yolda epeydir gitmişiz.
sevgi- saygı- hürmet