Konu yayın tarihi yukarıda gösterilir. Tarih bilgisi, içeriğin bugün de geçerli olduğunu göstermez.
Profil alanı ve konumu üyenin profil beyanına dayanabilir.
Profesör Konferans vermek üzere salona girmiş. Salon, ön sırada oturan yaşlı bir köylü dışında boşmuş. Konuşup konuşmama konusunda tereddüde düşen Profesör sonunda yaşlı köylüye sormuş: Buradaki tek kişi sensin. Sana göre konuşmalı mı, yoksa konuşmamalımıyım?
yaşlı köylü cevap vermiş: "Hocam ben basit bir insanım, bu konulardan anlamam. Fakat ahıra gelseydim ve bütün atların kaçıp bir tanesinin kaldığını görseydim, yine de onu beslerdim."
Bu sözlere hak veren Profesör konferansa başlamış. İki saatin üzerinde konuşmuş durmuş, konferanstan sonra kendini mutlu hissetmiş, dinleyicisinin de konferansın çok iyi olduğunu onaylanmasını isteyerek sormuş: -"Konuşmayı nasıl buldun?" Yaşlı köylü cevap vermiş: "Hocam sana daha önca basit bir adam olduğumu ve bu konulardan pek anlamadığımı söylemiştim. Gene de eğer ahıra gelir biri dışında tüm atların kaçtığını görseydim, onu beslerdim, ama elimdeki tüm yemi ona verip hayvanı çatlatmazdım."
Mutluluk dışarıdan elde edilecek bir hal değildi. Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi. Mutluluk bir koşula bağlanamazdı, onun bir adı yoktu. O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı. O bir huzur haliydi. Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu. O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim. Sevgi.
Mutluluk dışarıdan elde edilecek bir hal değildi. Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi. Mutluluk bir koşula bağlanamazdı, onun bir adı yoktu. O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı. O bir huzur haliydi. Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu. O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim. Sevgi.
Mutluluk dışarıdan elde edilecek bir hal değildi. Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi. Mutluluk bir koşula bağlanamazdı, onun bir adı yoktu. O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı. O bir huzur haliydi. Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu. O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim. Sevgi.
Çok mükemmel bir söz böyle bir sözü öğrencilik yıllarımda merhum Üzeyir GARİH in işverenlere verdiği seminerde anlatmıştı ve sözlerini öyle bitirmişti. Tam olarak bu sözmü bilmiyorum ama benziyordu
Bu internet sitesinde, kullanıcı deneyimini geliştirmek ve internet sitesinin verimli çalışmasını sağlamak amacıyla çerezler kullanılmaktadır. Gizlilik Prensiplerimiz
