Görevimizi Bize Kim Söyleyecek?

Muhterem hanımefendi,

Gerçekten çok haklısınız. Görüşlerinize katılıyorum ancak buna nasıl çözüm bulabiliriz dersiniz?

Sayın Duke,
İşe ilk olarak Japon halkını inceleyerek başlıyabiliriz. Japonları bu kadar çok çalışmaya iten sebep nedir, nasıl bir zihniyettir? İşadamlarının ,vakit kaybetmemek için , işyerlerine çok yakın mesafede ,adeta tabut gibi otel odalarında , 2-3 saat uyuyup, tekrar koşa koşa işlerinin başına dönmelerini sağlayan nedir? Kim, nasıl, ne zaman ve hangi biçimde bu insanların beynine böylesine bir çalışma aşkını aşılamıştır? Politikacılarını, en ufak bir hataları ortaya çıktığında, harakiri yapmaya iten sebep nedir?Biz, bunları bizim politikacılara nasıl yaptırtabiliriz? Sadece politikacılarımızı değil her kesimden birey olarak,Türk halkını daha çok çalışması ,üretmesi gerektiğine nasıl ikna edebiliriz? İnsanlarımızın üzerindeki bu miskinliği, bu umursamazlığı, bıkkınlığı, duyarsızlığı nasıl tam tersine çevirebiliriz?
Yarın sadece bir gün değil, yarın bir gelecek, demektir'i insanlarımıza nasıl öğretebiliriz?

Sorunuza, sorularımla cevap verdim.

Görüşlerinizi bekliyorum.

Merhaba,

Türkiye'de yaşadığımız problemleri çözebilecek entellektüel sermayenin mevcut olduğuna inananlardan birisiyim.

Bizim temel problemimiz; problemlere yaklaşım tarzımızda.

Esas problemin kendimiz dışında olduğunu düşündüğümüz sürece hiç bir problemi çözemeyeceğinin kanıtı yakın geçmişimizdir. Herkes kendisi dışındaki herşeyi değiştirmeye kalktı, tabi ki sonuç tam bir fiyasko...

Düşünebiliyor musunuz? ABD Kamuda Yeniden Yapılanmaya gittiği iki Clinton- Al Gore Hükümeti zamanında (1993-2001) kamuyu her yönden küçülterek %40 seviyesinde küçüldü. Kamu harcamaları 1960'lı yıllardaki seviyesine geriledi... Aynı dönemde bizim Kamu %30 büyüdü. O kadar çok örnek var ki!. İlgilenenler için bu konuda yapılanların anlattıkları aşağıdaki site yeterince doyurucu bilgilerle doludur.

http://govinfo.library.unt.edu/npr/index.htm

Bu site bir icraatın içinden sitesidir. Eğer Türkiye'de olsaydı, bir kere hala yayında olamazdı. Çünkü biz hep enkaz devralır, kötüler ve enkaz teslim ederiz!... Geçmişi hatırlatan herşeyi sileriz.

Aslında kamuda küçülme ile halkın beklentilerine o kadar güzel yanıt verdiler ki, 1994'te %25 sevilerinde olan hükümetlere güveni, %65 sevilerine çıkarabildiler.

Birçok kamu arazisi, binası, araçları özel şirketlere devredildi. Bunu yapan kim: ABD.

Başka yapanlar yok mu? Bir dolu var. Uç örnekler vereyim; Yeni Zelanda, Avustralya, Singapur, İsveç hatta katı bir devletçi olan Fransa ve İngiltere...


Biz neden yapamıyoruz? Sıklıkla ifade ettiğimiz gibi yönetenler yüzünden mi? Tabi ki hayır, buna kargalar bile güler. Sorumlu kim? Ev hanımı Ayşe Hanım mı, yoksa çiftçi Abdullah Bey mi, ya bankacı Temel Bey'e, millet vekili Mesut Bey'e ne dersiniz?

***Hepimiz sorumluyuz. bu ülkede geçmişte yaşamış, hala yaşamakta olan herkes sorumlu. şimdi samimi olalım; şahsi menfaatlerimiz sözkonusu olduğunda, ya da yakınlarımız için prensipleri birden bir kenara atmıyor muyuz? Kendimize çok da güzel bir savunma mekanizması icat etmişiz: "Herkes yapıyor, ben yapmazsam enayi duruma düşerim!.."

Mevcut paradigmalarımız içinde, iyi bir vekil ya da bakan ne demek?


Bence bu sorulara çok iyi cevap bulmalı, niyetimizi saflaştırarak yarınlara yeniden farklı bir şekilde bakabilmeli ve geleceğimizi yeniden yazmalıyız.

Zihinde başka bir sonuçla yola çıkmalıyız.

İkinci aşama mevcut durum analizidir. Bunu yapmadan bilimsel anlamda problem çözme süreci hiçbir zaman başlamayacak, diğer bir tabirle eğer başlarsa yalanlar üzerine kurulucaktır.

Biz nufus sayımında dünyaya rezil olan bir ülkeyiz. Hizmet vermesi gereken kamu organlarının özerk olamaması ve kendi ayakları üzerinde duramaması sonucu, tabirimi maruz görün "a***" bir kamu durumu ile karşı karşıyayız. Kelle başına bağlanan devlet desteği yüzünden nüfus saymayı bile beceremedik. Boşa giden trilyonların hesabı kime soruldu. Bu işi beceremeyen kurumlar kapatıldı mı? HAYIR. DİE düzeltmelerle ve tahminlerle nufus açıkladı, peki boşa giden trilyonları devlet birlerinden tahsil etti mi? Ya 21nci yüzyılda evlerinde hapsedilen insanların onuru iade edildi mi? HAYIR.

Yeni kurumlar kurarak eskilerini tamamen kapatmalıyız. Yamalarla bu işin olamayacağını artık görmemiz gerekiyor.

Kamudaki inşaat manyaklığına bir son vermek zorundayız. Koltuğuna sığamayan bir toplum haline geldik. Sistemle uğraşmak zor ama bir üstünüz geldiğinde; "yeni hizmet binamız, laboratuarımız v.b." demek o kadar kolay ki. Gezen için de kolay çünkü inşaata bakmak yeni bir bilgi gerektirmiyor!.. Hatta yorum bile yapabiliyor!..."Bu karoları daha açık seçebilirdiniz." Ne kadar önmeli bir ger besleme değil mi?!

Bizi çöküşe ***üren bu pragmatik saadet zinciri zihinlerimiz karartmış.

Uyanmalı, mevcut durum analizi yapıp, konularına göre çözüm üretebilecek herkesi biraraya toplamalı, think tank'lar kurarak, toplumsal bir uzlaşma ile uzunvadeli stratejik yönetim icra etmeliyiz.

Bizim bu işi yapmak için liderlere değil, herkesi birarada tutacak bir platforma ve koordinatörlere ihtiyacımız var.

Ve biz hazırız, bütün bilgi birikimimiz, tecrübemiz, duygularımız, beklentilerimiz, hayallerimiz, yapmak istediklerimiz ile hazırız.

Eğer hazır olmasaydık, zaten ülkemizde hizmet etmek için ısrar etmezdik. Ben böyle binlerin olduğunu düşüyorum. Zemin hazırlanırsa herkes koşacaktır. Liderlik yaklaşımları ise kişisel menfaatler dünyasını yarattığından böyle bir platforma hiçbir zaman ev sahipliği yapamayacaktır.

Sayın Yüksel/Sayın Arslan,
Türkiye'deki seçmen kitlesinin kültür seviyesinin bu sorunlarla bir ilişkisi var mıdır? Cevap evet ise (ki bu da seçmeni kandırmanın kolay olduğu ya da yalan söylemlerle oy almanın mümkün olduğu anlamına gelmektedir) demokrasi bu ülkeye lüks müdür? Lüks ise alternatif rejim mi aranmalıdır? Demokrasiden fedakarlık etmeden bu seçmen kitlesi ile çözüme ulaşmak mümkün müdür? Asansörde bir birine yol vermeye çalışanlar neden trafikte canavar kesilmektedir? Evine ayakkabı ile girmeyen, temizlikte dünya birincisi bu millet neden sokaklarını kirletmektedir? Parktaki lambanın sahibinin aslında kendisi olduğunu idrak edemeyip de neden onu kırmaktadır? Dünya piyasalarının iki katı fiyatla ürününü devlete satmaya çalışan üretici, bunun mazot zammı ile yine kendi cebinden çıkacağını niçin düşünememektedir? Neden bu kadar benciliz?
Benim yazım daha çok soru içerdi ama böylesine potansiyeli olan bir ülkenin, dünya platformunda hak etmediği ibişlik koltuğunda oturmasını hazmedemiyor, isyan ediyorum...

__________________

Hepsi de çarpıcı ifadeler. Cevapların içinde sorular, aynı şekilde bir çok soruda da cevaplar...

Gecenin ilerleyen bir saatinde biraz da uykulu yazdığımdan ben soru sormayacağım:

Yalnız benim dikkatimi çeken bir şey var ki:

Sokaklara bir çıkalım, etrafımıza bakalım, basın, medya , hep konuşulanlar , konuştuklarımız genellikle başkalarıyla ilgili olan şeyler. Diğerlerinin yaptıkları, veya yapmadıkları... Toplum olarak en çok konuştuğumuz konular olumlu veya olumsuz direkt etkimizin olamadığı konular... Politikacılar, futbolcular vs vs. Çoğunlukla seyircisi olduğumuz olayları konuşuyoruz. Hiç kimse kendi yapabileceğinden bahsetmiyor, hep yapılamayandan bahsediyor. Somut olarak yapabileceğimiz şeyleri küçümseyip, mucizeler, kurtarıcılar bekliyoruz, Herkesin beklediği birileri olduğundan kimse bir şey yapmıyor, ve olduğumuz yerde kalıyoruz.

Hani meşhur lafta söylendiği gibi:"Karanlığa küfretmek yerine, küçük de olsa bir mum yakmalıyız"

Bİr diğer tesbit: Bir şeyler yapılmak istendiğinde, konuştuğumuzda bir kişinin veya bir grubun bir çırpıda yapamayacağı kadar büyük işlerden bahsediyoruz. Oyle olunca hiç kimse tek başına veya bir-iki kişiyle harekete geçemiyor. Bahsedilenler ütopik şeyler olarak olduğu gibi dokunulmadan kalıyor. O nedenle yapılmak ve-ya değiştirilmek istenenler de küçük de olsa harekete geçmeli, somut adımlar atmalıyız. Küçük dairelerden başla****, yapılması gerekenleri ertelemeden, bir şeyleri değiştirmeli, hergün pozitif yönde adımlar atmalıyız. Forumda yapmak istediğimiz de bu değil mi zaten?

Türkiye'deki lider sıkıntısının bu duruma etkileri konusunda bakınız :
http://www.koniks.com/topic.asp?TOPIC_ID=359

Şimdilik ....

MOE

Herkese merhaba,

Bize görevimizi kim söyleyecek? Bilmem kim söyliyecek yada sizce kim söylemeli. Bu güne dek hep birileri zaten bunu yapmadımı, hep bir bilenler bazı kararları alıp yaraları sarmadımı!!!!!!!!!!. Bugün tüm dünyada geçerli bir kural var ya kendinizi siz yönetir ne yapacağınıza karar verirsiniz yada…… bizlere ne yapacağımızı yada yapmamız gerektiğini biz söyliyeceğiz. Başka kimse değil hele hele yıllardır eleştirdiğimiz sonra kurtarıcı gibi sarılıp oy verdiğimiz politikacılar hiç değil.

Görev bilinci bireyin doğasında oluşur herkesin mir öz misyonu vardır ve tüm paradigmaları bu yönde çalışır. Bu sitede eğer yazı yazmaya çalışıp hem kendi bilgi dağarcığımızı genişletmeye hemde toplumsal bir uzlaşmaya gidiyorsak bu zaten kimseye ihtiyaç duymadan ekip olarak çalışabildiğimizi gösteriyor. O halde kimsenin akıl vermesine ihtiyacımız yok.

Sayın avantaj, Japon toplumundan ve atılımlarından bahsetmiş evet savaş sorası Japonya sı ve Almanyası benzer bir kaderi ve çabayı birlikte paylaştı hızla sanayileşti. Elinde var olan bilgi ve teknolojik olanaklarını yeni avantajlarla destekleyerek büyüdü ve güçlendi. Ama bunu yapmak için 2 kuşak kendilerini feda etti. Bunu da tam bir toplumsal uzlaşmayla yaptılar. Biz buna hazırmıyız? Siz, ben, sokaktaki insan çocuklarve hatta doğacak olanlar için bu kararı alabilecekmiyiz. XXXXX sitesinde YYYYY marka arabaya binmemeyi kabul edicekmiyiz. Televole kültürü ve bunun bonbardımanından kurtulacakmıyız. Bu ve benzeri programları seyredip etmediğinizi bir düşünün farkında olmadan aslında bunun içinde boğulduğumuzu göreceksiniz. Bu çok zor bir karar hem birey olarak bizler için hemde gerekli olan toplumsal uzlaşmayı sağlayabilmek adına. Ayrıca buna gerekte varmı. İyi düşünmek lazım bilgi toplumlarının hızla ortaya çıkmaya çalıştığı ve geliştiği bu dünyada böyle bir çaba bizim ülkemize ne kazandırır.

Temel sorun kendini feda edecek bir kuşak değil, ilkeli dürüst bilimsel temeli olan davranışlar içinde tutarlı kanunların ve demokrasinin herkesin hakkı olduğunu bilen buna inan bir toplum olabilmekte. Eğer bunu becerebilirsek zaten mevcut kaynak ve olanaklarla kısa sürede zengin ve mutlu bir ülke olabiliriz.

Bu hareketin toplumsal bir fenomene dönüşmesini istiyorsak. Önce birey olarak kendimizden başlamak zorundayız. Bu şekilde yaşayalım ve bunu heryerde dile getirelim. Göreceksiniz kısa sürede çevrenizdeki insanlarda bu şekilde yaşamaya başlıyacak ve tabiki onların çevreside. İnançlarınıza sıkı sıkıya bağlı kalınki en azından saygı duyulan birisi olun. Başarılı olunki ilkeleriniz başarı anahtarı olarak algılansın. Küçük ama etkili çabalarla yaşamaya çalışalım. Paranoyalarla yada adam sendeci anlayışla değil.

Bir öz eleştiri yapalım, torpil en önemli rahatsızlığımızdır hep herkes de buna karşıdır ama nedense hepimiz bir iş yapacaksak hemen bir tanıdığın peş,ne düşeriz. Sonrada bu davranışı eleştiririz. Tabi kimse tanıdıkla iş yapmasın ama biz yapalım bizimki sayılmaz. Yada mafyayı kolayca zengin olan bu insanları heryerde ve her şekilde eleştirelim. Ama bize yakın böyle birisi varsa birde samimi iseniz ve size çıkar sağlama şansı olduğunu düşünüyorsanız kahraman, niye ? o bizim mafya canıımm sayılmaz. Yok öyle yağma, ilkeli ve dürüst yaşayalım tüm dünyayı değiştirelim. Kendimizden başla****.

Eğer bu ülkenin entellektüel sermayesinin bir parçası isek, ne kadar büyük bir parçası olduğumuzun hiç önemi yok, değişime katkıda bulunmak zorundayız. Bizler, sokaktaki insanlar, komşularımız herkes aynı etik ilkelere inanıyor ve paylaşıyor en azından ne olduklarını biliyorlar. O halde böyle yaşa**** ve çevremizide yaşamaya zorla**** işe başlıyalım. Bildiklerimizi tartışalım, anlatalım paylaşalım ve birşeyleri değişmesine katkıda bulunalım. Başkasından beklersek çoooook bekleriz . zaten 47 yıldır bekliyoruz yeter bence.


Akşam yattığınızda katkılarınızdan dolayı huzıurlu ve geleceğinden emin bir dünyada yaşamak dileği ile.

Sevgili dostlar,
Ne güzel , hepimiz birşeyler yapmak için can atıyoruz. Yeterli bilgi birikimine ve isteğe de sahibiz. Konuyu ortaya atarken , vermek istediğim mesaj tam da söyledikleriniz gibiydi. Yani, hep birilerinden bize birşeyler yaptırmasını bekledik. Yönlendirildik, akıntı ne yöndeyse o yöne gittik. Bize sunulanı kabullendik. Çoğumuz böyle yaptı. Burada bizden kastım, ülkemizin insanları. Siz, ben , ailemiz, çevremiz ,iş arkadaşlarımız, hiç tanımadığımız bir yerlerde yaşayan halktan birileri.

Bir düşünsenize :
Komşularımıza ne zamandan beri yabancılaştık? Ne kadar zıt kelimeler: Komşu- yabancı. Ama oldu işte.
Ne zamandan beri trafikte ,hiç tanımadığımız bir insana ,öldürecek kadar nefret duymaya başladık?
Ne zamandan beri az çalışıp çok kazanmanın doğru olduğuna inandık?
Ne zamandan beri çevremizi kirletmeye, dilimizi kirletmeye, inançlarımızı, değerlerimizi kirletmeye başladık?
Bizi kimler , ne zaman hazırcılığa, dalavereciliğe, kandırmaya alıştırdı?
Ne zaman bıraktık ipin ucunu?
Araştırmadan, doğrusunu öğrenmeden ne zamandan beri bize sunulanı kabul eder hale geldik?
Birbirimize şüpheyle yaklaşmaya, dostlukları kaybettiğimizde üzülmemeye , birbirimizin kuyusunu kazmaya ne zaman başladık?
Okumaya, kendimizi geliştirmeye ne zamandan beri gerek duymuyoruz?
Ne zamandan beri sesimizi çıkarırsak, itiraz edersek, yola çöp atanı uyarırsak tepki alacağımız , hatta haklı iken haksız duruma düşüceğimize inanır hale getirildik?
Ne zamandan beri, özümüze hiç te uymayan yukarıda saydığım özellikler prim yapmaya başladı?

Ne oldu? Hiçbirimiz bütün bu olanlar için belirli bir tarih veremiyoruz ,değil mi? Biz bu muyuz? Bunu hakediyormuyuz?
Tek tek insanlarla konuştuğumuzda tam tersini görüyoruz. Böyle olmaması gerektiğini hepimiz biliyoruz.Ama iş, bir şeyler yapalım'a gelince ne oluyor? Sadece sessiz çığlıklar atıyoruz. Hepimiz istiyoruz mum yakmayı. Peki, yakacağımız mumdan damlayan damlaların elimizi ne kadar yakacağını görebiliyormuyuz? Hazırmıyız bu acıya dayanmaya ? Ne kadar sabrımız var? Bu sabrı göstermeye varmıyız?

Eğer varsa ,hazırsak, hadi o zaman neyi bekliyoruz?

Sayın Peyman,

Bir kere şunu itiraf etmelim: İyi soruyorsunuz, herhalde bir gazeteci olsaysınız insanlar karşınızda durmak istemezlerdi? Özellikle dikkat ediyorum, metinle başlayıp bir şekilde soru bombardımanına başlıyorsunuz. Sanırım beyninizin önemli bir kısımı bu sorular kemiriyor.

Şimdi müsaadenizle ben size bir soru yöneltmek istiyorum:

Yukarıdaki sorun alanları içinde kişisel anlamda çözümün bir parçası olmak için neler yapıyorsunuz? İnsanla neler paylaşıyorsunuz?

Oluşturduğumuz bu paylaşım platformu, WEB ve DÜŞÜNCE sınırsızlığı içinde özgün bir kitlesel adım, bir davettir.

..."Çözümün parçası olmak"

Değişimin en önemli aracının eğitim olduğunu düşünüyorum. Senelerdir etrafımdakilere vizyonun önemini anlatabilmek için ilkeli bir şekilde bireysel örnek olmaya çalışıyorum. Yaklaşık 6 yıldır onlarca kurumda binlerce insana, "değişim yönetimi, gelecek için yeniden yapılanma, yarınları düşünmek:vizyon, performans yönetimi,kalite, bilimsel karar destek sistemleri " konusunda konferans ve seminerler veriyorum. Geçen sene 50'ye yakın konferans vermişim. Kısacası kendi etki alanımda zorluyorum.

Çok sevdiğim ve haytımda prensip edindiğim bir sözü sizlerle paylaşmak isterim:

"Eğer bir yere gitmek için yelkenliye bindiysen, rüzgardan faydalanmak zorundasın. Rüzgarı amacına uygun olarak kullanabilmek için ise yelkenleri açman gerekli.
Yelkenleri açmadan hiçbir yere gidemezsiniz."

Haklısınız, biryerlerden başlamak zorundayız. Ama önce biz...Birilerini beklemeden...Paradigmalarımızı değiştirerek başlayabiliriz...





__________________
Güzel günlere

Akın Arslan

Peyman hanım'a teşekkür ederek konuya gimek istiyorum.Sadece soru sormuyor,bizim kendimizi sorgulamamızın da gereğini vurguluyor.

Görevimizi bize kim söyleyecek? Cevabı aranması gereken ciddi bir soru.Sorunun muhatabı biziz.Cevaplarımızın bütünlüğü içerisinde formülüze edilecek çözümler bulabiliriz.
Sorumluluklar ve tanımlar belli olmalıdır.Deklare edilmiş olması ve paylaşılması önemlidir.

Beraberce belirlenmiş sorumluluklar ve tanımlar bağlayıcı olur.Bunu uygulamak,izlemek ve geri bildirimlerini değerlendirip,iyileştirme yapmak tamamen kurumsal olamalı.Sistem bütünlüğü içinde organizasyonlarla yaygın,sürekli ve ortak amaçlar ışığında iyi vatandaşlık düşüncesinin eğitimle ve birey öncelikli felsefe ile toplumsal paradigmalar oluşmalıdır.

Böylece insanlar hem görev alır,hem görev verir bir pozisyonu bnimserler.Çoğu zaman tek kutuplu bir pozisyonla"emreden"veya "emiralan" bir rijitliğin kıskacında insanlar gizli bir direnişle,söylenen ve söyleyen belli olmasına rağmen,mutabakata dayalı toplumsal bir kontrat yeterince gerçekleşmez.Bu anlamda başarılı olmadığımız için,böyle bir tartışmaya zihin yoruyoruz.

Yeniden,değişim projelerinin birey üzerindeki etkisini "eğitim laboratuvarı"nda test ederek ,odak çalışmalarla "Görevimizi" veya "Ödevimizi" bilme ve yapma bilincini yapılandırmamız gerekir.

Yaptırımların ve ödüllendirmelerin kalıcı,eşit ve yenileyici fonksiyonları da dikkate alınmalıdır.Kaybolmuş güvenin bireyler ve kurumlar arasında tazelenmesi ve başarının herkesce kabul edilebilir kriterleri açıkça ve net bir şekilde bilinmelidir.

Bütün bunların özü, iyi insan modelini tanımlamak ve bütün yatırımları buna göre şekillendirmekle mümkün olur.Eğitimimizin ortak olmayan amaçlarının doğurduğu sonuçların bedelini,maalesef ağır bir şekilde ödüyoruz.Dünyanın gelişmiş bir çok ülkesinde,eğitimin amaçları bizim gibi şablonlaştırılmamıştır.Anlamaya,kavramaya,sorgulamaya,farklı düşünmeye,insiyatif kullanmaya ve kişilik kazandırmaya yönelik salt ve doğru değerlerle yetiştirilirler.
İyi insan idealinin, önşartsız olarak eğitimimizde kabul görmesi dileğiyle.

Merhaba,

ALINTI YAPILAN METİN:

---

Eğer sabrımız varsa ,hazırsak, hadi o zaman neyi bekliyoruz?

---

Toplum olarak birilerinin harekete geçirmesini bekliyoruz. Böyle alışmışız bir kere... Yalnız burada bir çıkmaz bizi zorluyor: Kim ya da kimler?!

Eğer devlet kurumlarının bizi harekete geçmesini bekliyorsak, çoooook bekleriz. Zaten yenilik ve gelişme için toplumsal dönüşümün önündeki en büyük engel kurumlarımız değil mi?.. Senelerdir istihdam deposu olarak görülen, kadroları sürekli şişirilen, "devlete kapağı atmak" deyimini dilimize kazandıran mevcut kurumlarımız ile neleri ne kadar başarabiliriz. Ya özel sektöre ne demeli? Devlete mal ve hizmet satmaya çalışan, devletle olan ticari ilişkisi çerçevesinde büyüyen özel sektör. Senelerdir en büyük müşterisi hep devlet olmuş.

Mevcut kamu yapımızı sorgulayalım: Kaliteniz ne olursa olsun ömür boyu istihdam garantiniz var... Halkla doğrudan temastaki devlet dairelerinin çalışma sistemine bakınız. Ön saflarda birkaç çömez iş yapar arka tarafın ne yaptığı belirsiz. Onlar da sabırla beklerler, bir gün çömezlikten kurtulduklarında rahat edeceklerdir. Devletin iyi çalışıp çalışmadığını eskiden anlayabilmek zordu. Çünkü devletin yaptığı işleri yapan başka kurumlar olmadığından size ne hizmet verilirse ona razı olurdunuz. Şimdi nasıl, devletin yaptığı bütün işleri yapabilecek özel sektör kurumları mevcut. Hizmet ve mamul kalitesi, üretkenlik ve verimlilik açısından uçurum her geçen gün açılıyor.

"Kapağı atma" yaklaşımı devlete senelerdir çok büyük darbeler vurmuştur. İnsanlar kendilerini ve bulundukları ortamları geliştirme ve iyileştirme ihtiyacı duymamışlardır. Bilim üretmesi gereken üniversite ve kurumlarında bile bu durum böyle değil midir? Harvard ve Stanford gibi seçkin ABD üniversitelerinde hocalar ile bir-iki yıllık sözleşme yapılmaktadır. Kuşkusuz bu üniversitelerde 35-40 yıldır ders verenler de mevcut ama her yıl sözleşmeleri yenilenmiş. Bunu başarabilmişler!... Bizim durumu anlatmaya gerek yok!... Üniversitelerde üretilen teoriler sanayiye transfer edilebildiği oranda o ülke bilgi üreten ve "Know How" sahibi bir konuma gelebilir. Türkiye'de senelerdir üniversitelerin endüstri mühendisliği ve bazı işletme fakültelerinde "yöneylem araştırması" öğretilmektedir. Peki uygulamada, yönetim ve üretim sistemlerimizde bu bilimsel optimizasyonu ne kadar kullanabiliyoruz?.. Ben, içinde bulunduğu sistemdeki şu problemi yöneylem araştırmasındaki şu teknikleri kullanarak, şöyle çözdüm ve somut olarak şu iyileştirmeleri gerçekleştirdim diyebilme şansına kaç kişi sahip?!
....................

Lütfen AB'liğini üyelik tam üyelik görüşmeleri için bize dikte ettiği Kopenag kriterlerine bir bakınız. Biz, sokaktaki halkın aleyhine tek bir husus var mı? İnsanlarımıza daha güzel bir ülkede yaşama hakkını vermek için AB'yi mi beklemek gerekiyordu?

Tabi ki Hayır. O zaman biz bir yerlerden başlamalıyız.

Öncelikte, ülkemizin entellektüel birikim envanterinin çıkarılması gerektiğini düşünüyorum. Sahip olduğu bilgi, tecrübe ve görgüleriyle, ülkemize katkıda bulunmaya istekli olanları uygun platformlar yaratarak bir araya getirebilmeliyiz. Bu işe binlerce gönüllü olacağını zannediyorum.

Bizim tam anlamıyla topyekün bir yeniden yapılanmaya ihyiacımız var.

Geri kalmışlığımızın sebeblerini tartışacağımız geniş kapsamlı toplantılar düzenleyerek sorun alanlarımızı belirleyelim:

Bunlar neler olabilir:

1- Eğitim
2- Sağlık
3- Hukuk sistemi
3- Devlet Yapısı
4- Coğrafi Kısıtlar
5- Bir türlü yeteri kadar kullanamadığımız yeraltı ve yer üstü kaynaklarımız,
6- İnsanımız
7- Modernleştiremediğimiz tarımımız
8- Kültürel zenginliğimiz
9- Politika ve stratejilerimiz
10- Değerlerimiz
11- Genç nufusumuz,
12 -Toprak reformumuz
13- Demokrasi Anlayışımız
14- Düzeltemediğimiz ekonomimiz
...- ...... belki buraya onlarcasını yazabiliriz....


Problem sahalarını belirledikten sonra sistemi yeniden yaratmak için her sahada fikir üretebilecekleri, belirlenecek alanlara göre çalışma gruplarında toplayabilmeliyiz. Kısacası think tanklar(düşünce havuzları) oluşturmalıyız. Buralarda somut uygulama planlarını hazırlayabilmeliyiz.

Çok iyi tesis edilmiş bilgi transfer şebekeleri oluşturarak, bilgi bikimini ve paylaşımını sağlamalı, yarının Türkiye'sinini yeniden yapılanma stratejilerini oluşturmalıyız

Tabiki bunları gerçekleştirmek için siyasi kaygılardan uzak bir yönetim iradesine sahip olmak gerekir. Geçmişteki başarısızlıklarımızın temel sebeplerinden birisi "süreklilik" i tesis edemeyişimizdir.

Devlet hizmetlerini yeniden düşünüp ele almak gerekecektir. Bu konuda İngiltere'de ve Yeni Zelanda'da uygulanan ve oldukça başarı elde edilen bir uygulamadan ders almamız gerekebilir. iyi çalışmayan devlet kurumlarının yaptıkları işleri yapacak, farklı kişilerden kurulu, farklı bir organizasyon ve iş yapısına sahip yeni kurumlar yaratmışlardır. Bunlar diğerlerinin yaptığı işin aynısını yeni öngörüler ile yapmışlar, etkinlik, üretkenlik ve verimlilikte eski kurumlarını geçmişlerdir. Bu denemeden sonra sonra eski kurumlar tamamen kapatılarak yenileri devreye sokulmuştur.

Geçmişte yaptıklarımız bugünkü sonuçları hazırlamıştır. Bugünkü sonuçlar hiçkimseyi memnun etmediği gibi, Önderimiz Atatürk'ün bize gösterdiği hedeften uzaktır. İkinci dünya savaşı sonrası tamamen yıkılan ülkeler bizi geçmişlerdir. O Zaman başarıya ulaşmak için geçmişteki yaklaşımlarımızı tamamen terk etmeli, yeni metodlar, teknikler, yaklaşımlarla farkı yaratabilmeliyiz.

İnsanımıza ve ülke olarak sahip olduğumuz entellektüel potansiyele güvenmeli, onu gönüllü olarak göreve davet edecek kalıcı ve sürekli araçlar geliştirerek yeniden denemeliyiz.






__________________
Güzel günlere

Akın Arslan