Mayısla beraber baharda geldi.
Kışlık kıyafetleri, katlayıp katlayıp dolaplara sokuşturmaya, yazlıkları ütülemeye başladık.
Gerçi bu sene kara kış soğuk yüzünü göstermedi bize ama biz yinede evlerde oturmaktan sıkıldık.
Her fırsatta, kendimizi sokaklara, çay bahçelerine, piknik alanlarına atar olduk.
Mangalsız piknik olur mu?
Olmaz tabii.
Çoğumuzun arabasının arkasında mangal var mı?
Var.
Mangal kömürü var mı?
Var.
Çıra, kömürü tutuşturmak için kağıt parçaları var mı?
Var
E ne duruyorsun;
Kırlara çıksana
Cız bız yapsana...
- Geçen sefer tuz almamıştınız bu sefer hiçbir eksik kalmasın ha..Ben gidip tavuk eti alacağım.
- Mustafa aşkım yine mi tavuk eti..Bak tavuğa zamda geldi, pirzola alalım bu sefer.
— Pirzolanın kilosu kaça haberin var mı senin? Say bakalım kelleri kaç kişiyiz.
-Seninle beraber on bir..
— On bir kişi kim ya?
- Kız kardeşimle kocasını da çağırdım..
— Biz doyuracağız yani milleti, o adam gelirse gitmem ben pikniğe..Pirzolayı alıp o ayıya yedireceğiz yani.
- Onlarda alır bir şeyler..
- Olmaz dedim oturalım evimizde..Nereye gitsek böyle yapıyorsun illa takıyorsun bir kuyruk peşimize.Hadi annenle babana bir şey demedim...
- Millette bayılmıyor bize.Ben zorla çağırdım..
— Gidin o zaman siz, o herif bana her bacanak deyişinde, gırtlaklıyasım geliyor.
Bakalım diğer evde neler oluyor?
— Hazırlandın mı canım? Gelirler şimdi.
- Hazırım ben, bak yanına hiçbir şey alma ha..Ben arabayı da çıkartmayacağım, bacanağın minibüse doluşuruz hepimiz..Adam deli gibi para kazanıyor..
— Eniştem kızıyor sanki belli etmemeye çalışıyor ama ben anlıyorum.
— Kızarsa kızsın, beş kilo kanat alır gelir şimdi. Ne cimri adam ya..
- Minibüste yer var mı acaba..Kaderleri de çağırmak istiyorum ben kız "iki senedir" pikniğe çıkamadık dedi geçen gün..
— Çağır tabi koca minibüs.
- Alo Kader, ablamlar la pikniğe gidiyoruz, gelmek ister misiniz?...........İyi hazırlanın o zaman yarım saate geliriz.....Bir şey almanıza gerek yook, var hepsi...
- Canım ben hazırım. Bakkala gidiyorum sigaram yok.- Tamam aşkım..Telefon çalıyor bakar mısın?Ben çocukların bisikletlerini çıkartıyorum.
İki dakika sonra
—Kimmiş?
—Ablan
—Ne diyo?
—Enişten kıvırmış gene.
Pikniğe çıkılamayan bir hikâye oldu bu ama olsun ben aklımdaki mesajı vereyim.
ORMANI DEĞİL MANGALI YAKIN...
Ali GÜLCÜ