Aslında çok zamanım var, pek çokları gibi işsizim!
Ne mi yapıyorum?
Hiç!
Evet, hiçbir şey yapmıyorum, yaklaşık dört aydır sabahtan akşama kadar, hiçbir şey yapmıyorum...
Yazmak ve okumaktan başka!
Mutluyum ama...
Hatta hayatımın hiçbir döneminde bu kadar mutlu olduğumu anımsamıyorum...
Sabahtan akşama kadar üç aylık kızımın yanındayım, büyüyor ve yanındayım, büyüyor ve yanındayım...
Çalışsaydım geride kalan günlerde şahit olduklarımın hiç birini göremeyecek, şu an hissettiklerimi hissedemeyecektim.
Satış raporları inceleyecektim bol bol, son 8 yıldır yaptığım gibi gelir, gider tablolarına bakacaktım, rakip faaliyetleri takip edip yeni stratejiler belirleyip, hayatı her zamanki gibi ıskalayacaktım...
Kriz nedeni ile işsiz kalmadım...
Tercih benimkisi, biraz bıkkınlık, belki de bir şeyler değişsin istedim hayatımda...
Sabah ilk işim iş bulacaklarını vaat eden sitelere girmek oluyor... Şimdiye kadar kaç firmaya özgeçmiş gönderdim onu bile bilmiyorum, onlarca ama belki yüze yakındır...
Kaç tanesi geri dönüş yaptı?
2
Biri tavuk firması, diğeri yazmaya bile değmez...
İşsiz bir sürü arkadaşım var...
Çoğu iyi pozisyonlardayken işsiz kaldı...
Bir kahvede toplanıp konuşuyoruz sıkça, genelde öz eleştiri yapıyoruz...
Kimi “ sistem adamı olmuşuz sağlıklı düşünemiyoruz” diyor kimi “bu saatten sonra bizi kimse işe almaz” diye hayıflanıyor...
Geçenlerde toplanıp iki arkadaşın kredi kartı borcunu kapattık...
İşsizlik bize insan olduğumuz hatırlattı yahu!
Onu söylemeye çalışıyorum...
Ali GÜLCÜ