Tartışmaya katıl

Evet çalışmaya başladınız bir süre sonra işin ne kadar vaktinizi yemeye başladığını farkediyorsunuz , hayatınız iş ve ev arasında geçiyor.Eskiden sorumluluğunuz azdı şimdi personelinizin sorumluluğuda omzunuza bindi.Hayalleriniz , araştırmak istediğiniz konular , okumak istediğiniz kitaplar var ama zamanınız ve motivasyonunuz yok.İş içinde artık çok verimli çalışmıyorsunuz ama işler artık rayında.

Satınalmalardan dolayı mesleki bir deformasyonda buna ekleniyor , kendiniz için bir ürün alırken maliyet hesabı yapıyor ve çoğu zaman almıyorsunuz.Üniversitede bile rahatça aldığınız abur-cubur yiyecekler (mesela bir cips) size anlamsız pahalı geliyor canınız çeksede eliniz gitmiyor.

Cirodaki dalgalanmaları hemen farkediyorsunuz , işin genel gidişatı ruh halinizi ekliyor.

Tek tatil gününüz pazar gününde yataktan çıkmak istemiyorsunuz.Evet harcayabileceğinizin 4-5 katını kazanıyorsunuz.

İçinizden bir ses hayatımı para ile değiştiriyorum ve pek kazançlı bir alışveriş değil bu diyor.

Hayaliniz bu değildi , aslında size yetecek parayı her halükarda kazanacağınızı düşünüyorsunuz ama hazır pastayı bırakmakta zor geliyor çünkü bir yerde çalışsanız alacağınız paranın 10 katını kazanmaktasınız ve işi bu seviyeye getirmek için altı yılınız gitti.

Küçük esnaf olarak başarılı oldunuz mu ? Ne zaman bırakmalı ?
Benim özelimde yalnız ve sorumluluğu olmayan bir adamsanız durmak anlamlı mı ?

ne iş yapıyosunuz acaba

Hocam çoluğunuzu çocuğunuzu garantiye almadan,uzun soluklu geleceklerini düşünmeden,yetti dediğiniz noktadan biraz daha fazla yatırım yapmadan sakın devretmeyin.Piyasa karma karışık,insanlar ekmek kavgası yüzünden neredeyse bir birini öldürüyor hergün.Biraz küçülmenizi öneririm,isim yapmış bir firmaysanız devir en son çare olmalı.

Devir işi yattı birazda arkadaş ben istekli olunca fazla rahat davrandı oysa 4 aylık benim payıma düşen bir bedele şapkayı alıp çıkacaktım (stok ve alacaklar hariç) , içinden bir ses bırak git ölüyorsun derken , diğer sen en azından bir iki sene daha devam et sonrasında bırak diyor.

Bunu daha önce konuştuk alanı söylemiyorum yeterince dolu , belli dönemlerde belli işler yükselir ve alçalır o tarz bir iş.
Neyse haftaya pazartesi benim sektörümden işten ayrılan bir arkadaşla görüşeceğim (güvenebileceğim bir kişi) , kar ortaklığı tarzı veya aylık sabit ödemeli bir devir düşünüyorum , şu anki aylık kazancın 5 katı kadar bir nakit alacağım (mevcut stoktaki benim payımda bile düşük) , benim payıma düşen alacaklar tahsil edildikçe bana ödenecek , kasada benim payıma düşen nakti alacağım gerisinide bir şekilde anlaşmayı deneyeceğin artık bende bir sene kadar gezip dinlenip daha küçük çaplı ama daha keyifli bir fikir var onu yapmayı deneyeceğim.
Normalde bırakılması zor gelsede bir yerde kesip atmak sanırım en iyisi , keyif almadıktan sonra devam etmek çok anlamlı değil , değişiklik iyi gelecektir.

evet ne işle meşkulsunüz bende merak ettim doğrusu :)

Ne iş yaptığınızı merak ettim..

Nerede ise iki seneyi geçmiş , aynı yerdeyim geçen zamanla iş yüküm azalmak yerine dahada arttı , iş dahada büyüdü ve hala bırakamadım.
Bugün biraz dolaştım sonuçta kazanç iyi bir yönden şükretmek lazım ama para harcayan ve hırslı bir yapım olmayınca paranın çokta bir anlamı kalmıyor.Bırakmayı zorlaştıran en önemli etkenler bir bu iş için harcanan bunca zaman ve suyun artık bulunduğu zamanlar , ikincisi ise sorumluluk nedeni ile ha diyince bırakmak mümkün değil en az altı aylık bir geçiş evresi lazım.

Sevdiklerinize zaman ayırın,yoksa gün geliyor ve zaman sizi sevdiklerinizden ayırıyor.Ozamanda yapabileceğiniz fazla bir şeyiniz kalmıyor.

Bu ararlar benimde düşündüğüm bu konudan çıkış yolu yok arkadaşlar :)

Ticaret hayatimda biraz daha fazla kazanayim diye sosyal yasantimdan taviz vermedim.Bence, isini bitirip aksam ailenle coluk cocugunla oturup yedigin yemekte, ictigin cayda, onlarla gecirdigin bir kac saattle yasanan huzur hicbirseyde yoktur.Imkanlar olcusunde ailemize ve yakinlarimiza da vakit ayrrmasini bilebilmeliyiz.Ne esnaflar taniyorum, artik cocuklari evde bir babalari oldugunu bile unutmuslar.Adam gece gelir, cocuklar uykuda,
sabah gider, yine uykuda.Sokak ta cocugunun elinden tutmus, gezdiren bir baba gorseler imrenerek bakarlar.

Ticaret, gercekten sosyal hayattan biraz fedakarlik yapmayi gerektiriyor, kurali ,kaidesi bu.Ucretli calisan bir kisi, isi isyerinin kapisinda birakir evine doner,sorumluluk orada kalir.Ama ticaret erbabi boylemi, adeta isyerini sirtina yuklenir, salonun ortasina getirir birakir.Cocuk ordan konusur, " baba falanci yere lunapark acilmis beraber gidelimmi ? Bizim esnaf'in akli islerde, yarin su odeme var, su mallari siparis etmem lazim, falanci da hala borcunu odemedi v.s. Ikinci," baba" sesiyle kendine gelir, haftasonu bir bakariz oglum, o hafta sonu bir turlu gelmez.Bu diyaloglar surer gider.

Hayat gercekten cok kisa, imkanlarimiz olcusunde ailemize, cocuklarimiza zaman ayiralim.Onlar bizim herseyimiz, onlari baska ailelere bakip imrendirmeyelim.En degerli varligimiz, ailemizin degerini cok iyi bilelim, saglicakla kalin

her insanda azim,istek ve bir hirs vardir hep biraz daha demeyi biliriz bir gunde dur demeyiz

haftanin 7 günü 18 saat ahhhhhh ahhhhhhhh allahtan baska imkanlar cikiyorda insallah rahata kavusuruz bence aile bos vakit hayatimizin pskolojisi icin cok önemli yoksa ne motivasyon kaliyor nede saglikli ruh hali.....

DEPRESYONDAYIM . Şarkısı benim için mi yazıldı ? Diye düşünürdüm.

ben böyle bir konumda olsam işi bırakmak yerine, işi bensizde yürüyecek hale getirirdim. Bence bırakmak yerine zanaat değilse eğer işin işleyişini siz olmadan yürüyecek hale getirin. Sonrada istediğiniz kadar kenara çekilirseniz. Tabi iş buna uygunsa.