Sn. Mutsuz memur, yorumunuzdan ötürü asıl ben size teşekkürlerimi iletiyorum, sağolun. Bir süre kamu hizmetinde bulunmuş biri olarak inanın sizi çok iyi anlayabiliyorum şuan. Bİr çok kişi memurluğu sever, yada sever gibi görünür ama gel gör ki içi seni dışı beni yakabilir. Tamamen mizaç meselesidir bu, bana tuhaf gelen, başkasına çok normal gelebilir. Ben memurken tanıştığım kişiler vardı, 20 yıl önce o masada bir başlamış, halen o masada emekli olmayı bekliyordu... Azıcık maaşım,aşım, dertsiz başım diyen kişilerdi. Saygı duyuyorum, o ayrı konu. Ama ben memurluğu tercih etmiyorum, halende etmem. Ülkemizde şartlar o kadar ağırki, gençler sadece 30 yıl sonrasını düşünüyor giriyor memurluğa maalesef. Ben kendi tercihimi kişisel müteşebbislikten yana kullandım, kullanıyorum. Belki çok yoruluyorum, belki bazen karabasanlar basıyor, eyvah bu ay nasıl çıkacaz bakalım diye! Ama bir iş-oluş yapıyorum kendimce, mutlu yaşıyorum, hayatı dolu dolu algılıyorum...
Senin durumuna gelince, kafanda bi ölç, tart, biç... İmkan ve kabiliyetlerini, eğitimini, maddi gücünü, yönelimlerini, zevklerini, hayallerini; hepsini bir harmanla. Ondan sonra daha nokta atış olarak yeniden görüşelim... Saygılarımla.
(Not: Bir çok kişinin diyebileceği cümleyi ben sana demiyorum: ''Memurluk bırakılırmı, delimisin vb vb vb...'' Ama tavsiyem; çok iyi, güvenilir, can, aileden bir ekip kurup, oluşturabilirsen, EK İŞ olarak, yani 2. iş olarak bir şeyler yapmanı tavsiye ediyorum. Memurluk, maaş ne olur ne olmaz cepte bir dursun yani...)
