gökmen demete katılıyorum ticaret kesinlikle cesaret işidir,lise bittikten sonra babama yalvardım bana küçük bir yer aç diye açmadı vergisinden argısından kirasından korktuğu için,sonrasında evlendim eşime çok yalvardım birlikte birşeyler yapalım küçükle başlayalım zamanla büyütürüz diye oda kar etmedi,5 yıl önce her yapmaya kaltığım işte yaşadığım hayal kırıklıkları vs yüzünden ufak çaplı bir depresyonun ardından 20 ay önce çok sevdiğim bir arkadaşımı ikna edip 15 m2 bir dükkan tuttuk çorap çamaşır aksesuar ile başladık,yine çok yakın sevdiğimiz bir arkadaşımızdan borç 7 bin lira aldık ilkten bin lira gönderebildi ve dükkanı tuttuk,eşim ısrarla vazgeçin batarsınız hiç yoktan bir sürü dert açıcaksınız başınıza gibi sözler söyledi hep bana,zaman geldi hevesimi kırdığı günlerde oldu,kaldıki kendiside ticaretle uğraşır,ama ben yılmadım vazgeçmedim,2 bini dükkana dekora gitti 5 bin liraylada cicili bicili mallar aldık,tuttuğumuz dükkan hem çok küçüktü hemde çok kirliydi ama orayı kendimiz boyadık temizledik arkadaşımla beraber çiçek gibi yaptık ve 3 hafta içinde açtık dükkanımızı,o kadar yüreğimizi koymuştukki bu işe,canla başla çalışıyoduk yorgunluktan pert hale geliyoduk,o dükkanımızda 7 ay durduk artık bize çok küçük gelmeye başlamıştı,kazandığımız her kuruşu mala yatırıyoduk,7 ay içinde dükkandaki mal 4 e katlanmıştı ilkten çok boş olan dükkana sığamamaya başlamıştık,ve bu süre içerisinde müşteri bizi tuhafiyeye yönlendirmişti,15 yıldır bu muhitte oturuyorum ve gerçektende burada doğru dürüst bir tuhafiye dükkanı yoktu,evimede 100 metre mesafede işyerim,ilkten direkt tuhafiye işine giricek sermayemiz yoktu o yüzden çamaşır çorap toka gibi şeylerle başladık ve işi başarabilicezmi endişemiz vardı,yaşadığımız olumlu olumsuz tüm tecrübelerle işimizi çok sıkı takip ettik,küçücük yerde çok büyük başarılar kazanmaya başlamıştık,ve bu hem göze gelmeye hemde dikkat çekmeye başlamıştı,insanların meraklı sorularıyla karşı karşı karşıya kalıyoduk sık sık,iş ortaklığı ve arkadaşlıkla beraber çok sıkı bir sevgimiz inancımız ve güvenimiz vardı arkadaşımla birbirimize,hala daha öyle çok şükür,,,
dükkanı taşıma işimizde ilerlemek istiyoduk ama merkezi yerlerde kiralar faiş fiyatlarda olduğu için hevesimiz kursağımızda kalıyodu maalesef,hızlı büyümek istemiyoduk ama yerimizde sayamazdık çünkü o küçük dükkan ancak 1 kişiye bakabilirdi maddi olarak,kaldıki bu süre içinde ufak tefek harçlık dışında tüm kazancıızı mala yatırıyoduk sebat etmemiz gerektiğini kabullenmiştik her şeyden önce önceliğimiz para değil kendi işimizin sahibi olmak ve zamanında yapamassın diyenlere ve sonrasındada yaparsnız tabi ne güzel oldu bak çalışın işte deyip akıl verenlere tebessümle cevap vermekti asıl hedefimiz ve nitekimde öyle oldu :)
çok uzun oldu yazdıklarım ama sıkılmadan hala okuyorsanız şayet bu yazdıklarımı sonuca gelmek üzereyim,büyük umutlarla büyük çabalarla ve sonsuz inançla ortaya çıkardığımız dükkanı Rabbimin yardmıyla 4 dükkan ileriye taşıdık 7 ayın sonunda,sıfır bir binanın altında yeni bir yerdi ve 35 m2 ydi,tabi bu arada ufak bir mali destek gerekiyodu ve zamanında ailemde bana inanmazken başarabileceğime küçük zamanda büyük şeyler başarmaya başladığımızı ispatlayınca annem sağolsun destek verdi ve 10 bin lira borç aldım annemden,ve dükkanımızı taşıdık yeni yerimize ama bu kez tuhafiye olarak değiştirdik oyun yerimizi,,,
oyun yerimiz diyorum çünkü arkadaşımla beraber biz bir oyun oynuyoruz,işimizi fazlasıyla ciddiye alıyoruz takip ediyoruz en önce çok seviyoruz ancak,insanların birçok değerden önce paraya pula değer vermesi,önyargılarının olması hatta yargısız infazlarını çürütmek bundan sonraki amacım,eskiden kendi işimin sahibi olmak gibi hayaller kurarken,artık bu kısmı aştım hayatımda,artık çok farklı hedeflerim var hayatım ve işim konusunda,,,
yaklaşık 19 aydır bu temponun içindeyim yakında 1 yıl olucak büyük dükkana geçtiğimiz ve şuan rahat 60 bin liralık malımız var dükkanımızda,kredide çektik bu zaman zarfında 1 yıl daha sıkıntı çekicez tahminen ama sonrasında rahat etmeye başlıycaz inşallah,her sabah dükkana giderken şükrediyorum Allahıma açıcak bir kapım var artık diye,çalışmayı çok seven biriyim ve evde geçen her dakikama acırım normal şartlarda,aynı zamanda ev hanımı ve anne olmamız bizi ekstradan yorsada bu hazzı yaşamak herşeye bedel,türkiyede kadın olmak zordur bilirsiniz erkek olsaydım beni tutabilene aşkolsundu,o yüzden iş gücü olupta cesareti olmayan arkadaşlarıma hayret ediyorum her zaman,önce hayal kurmak sonra istemek ve en sonundada mücadele etmenin sonunda başarının gelmemesi mümkün değil,okumaz öğrenmez araştırmazsanız kaybedersiniz bunu unutmayın...
