Zaman kaybetmeden tüm birikmişinizi harcayıp, kendi işinizin patronu oluyorsunuz…
Büyük heveslerle kurduğunuz, dişinizden tırnağınızdan arttırdığınız, gençlik hayallerinizi yatırdığınız;
Şirketin ömrü sizce ne kadar?
“Müneccim miyim!” dediğinizi duyar gibiyim..
Sizden sonra gelecek olan kuşakların; oğlunuzun, kızınızın işinizi devam ettirme ihtimali de var. Türkiye’deki ekonomik dalgalanmalara yenik düşüp iki yılda kepenk kapatma ihtimali de…
Çok uzatmadan cevabı ben vereyim..
Türkiye’de kurduğunuz Aile şirketinin ortalama ömrü….
Sadece on yıl…
Şirketinizi Türkiye’de değil de dünyanın başka bir ülkesinde kursaydınız bu süre yirmi dört yıla kadar çıkacaktı!
Neyse!
“Şirketimi! Hadi olayı abartalım biraz, imparatorluğumu, günün birinde acaba torunlarım yönetebilecek mi?”diye merak ediyorsanız…
Bunun ülkemizde gerçekleşme oranı yüzde dört, bilemedin beş…( Bursa Ticaret ve Sanayi odası verileri)
Genelde şirketiniz işinize ne kadar emek harcadığınızı gören, çalışmalarınıza bire bir şahit olan oğlunuz yada kızınız tarafından sonlandırılıyor..( Ne kadar acı….!Acaba acı mı?)
Bunun bir sebebi uzun yıllar boyunca ihmal ettiğiniz ailenizin, sizin ölümünüzden, ya da şirketin yönetimini onlara bırakmanızdan sonra içlerinde küllendirdikleri intikam duygusunun alevlenmesi olabilir mi?
Çocuklarınızın kilitli sandıklarda duran gizli günlüklerinde şöyle bir cümle yer almadığına emin olabilir misiniz?
“ Sevgili Babacığım, kendimi bildim bileli yanımda hiç olmadın..Özel günlerimde gözlerim sürekli seni arardı ve sen yoktun! Anneme seni sorduğumda aldığım cevap hep aynı olurdu…Babanın çok işi var kızım ( Oğlum).. Bak sana harika bir hediye göndermiş…Hediyelerinden ve bizi değiştiğin şirketinden nefret ediyorum”
Sonuç; İş adamı babanın ressam kızı!
Ya da şöyle bir gazete manşeti ; Ünlü iş adamının oğlu, Türkiye’deki tüm mal varlığını satıp, İbiza adasına bar açtı…
Aslına bakarsanız Aile şirketlerinin neden kurumsallaşması gerektiğini yazmaya niyetliydim…
Vazgeçtim!
Ali GÜLCÜ