Doyurduklarınız Çok Olsun!

Cebimde param da, evde de yiyecek hiçbir şey yok!

Mutfak pek girilecek gibi değil zaten. Bulaşıklar üst üste.

Ocağın üzerindeki tencerelerin içinde kalan yemekler küflenmiş,

Arkadaşlardan bir tanesi memleketten buzdolabı getireceğini söyledi ama sene bitti..Buzdolabı gelmedi.

Yiyecekleri telli bir dolapta muhafaza etmeye çalışıyoruz..

Annem bez torbalarda tarhana, fasulye, mercimek koymuştu yanıma..

Yolcu ederken de “ sıkışınca yemek yaparsınız” demişti.

Çok sıkıştık, bir türlü yemek yapamadık.

Geçen akşam tarhanadan bir çorba kaynatayım dedim.

Tarhana torbasının ağzı açık kalmış, hem nemlenmiş, hem böceklenmiş.

Bir türlü tutumlu olmayı öğrenemedim.

Babam emekli maaşına dokunmadan bana gönderiyor.

Millet o parayla aylarca idare ederken ben .....?

Fırının önünde uzun bir kuyruk var.

Ramazanın ilk günü bugün..

Sıraya giriyorum, sıcacık pideyi koltuğumun altına sıkıştırıp, bakkaldan iki yumurta kapıp eve gideceğim.

Sabah evdekilerle telefonla konuştum.

Annem “paran var mı?” diye sorunca “yok” diyemedim.

Daha geçen hafta para gönderdiler “yok “desem “ne yaptın paranı?” diye hesap soracak, bir sürü yalan söylemek zorunda kalacağım.

Karnım da bir acıktı ki!

Ellerim yanmasın diye pideyi gazete kâğıdına sardılar.

Ucundan azcık kırsam yesem... Topun patlamasına on beş dakika var... O zaman da pide soğuyacak!

Okulda kantinde otururken, oruçlu olup olmadığımı sordular.

“Oruçluyum” deyince kafa yaptılar

“Mecburiyetten mi lan?”

Haksız da değiller hani!

Yumurtaları da aldım nevaleyi tamamladım.

Cücüklenmek üzere olan soğanlardan bir tanesine yumruğu vurdum mu?

İftar sofram krallara layık..

Eve çıkan dik merdivenler, pencereleri açık evlerde topun patlamasını bekleyen insanlar var..

Ev sahibemiz kapının önünde;

“ Ali oruçlu musun?”

“ Oruçluyum teyze”

“ Allah kabul etsin”

“ Amin teyze”

“Oruçluyum” derken biraz bağırdım sanki

Oruçlu olduğumu tüm mahalle duysun mu istedim ne?

Karşı apartmandakilerin bakışları benim üzerime toplandığına göre...

Kadın elimdeki yumurtaları da gördü.

Ramazanın ilk günü, Kemalettin Tuğcu hikâyelerine dönüştü.


Muşamba kaplı masanın üzerini ıslak bezle sildim, içinde hala geçen hafta pişirdiğim yumurtaların kalıntılarını barındıran tavayı elimden geldiği kadar temizledim. Telli dolapta sararmış margarini attım tavanın içine arkasından kırdım yumurtaları...

Soğanı ve tavayı masanın üzerine koymuşken..

Hocanın sesi, topun patlamasına karıştı..

Pideyi ucundan kopardım, yumurtanın göbeğinde gezdirdim..

Lokmayı tam ağzıma atacağım, kapı çaldı..

“Yumurtaya ortak mı çıktı?” diye hayıflanırken

Ağzımı açamadan ev sahibem elindeki siniyi tutuşturdu elime.

“ Yemeğin yoktur şimdi senin!” derken merdivenlerden inmişti bile.

Kusufasülye, pilav, lahana turşusu..

Hayırlı Ramazanlar, doyurduklarınız çok olsun!