Dişleri Neden Sakladın Beeeeee…?

Eşimin anneannesi çok hasta, yemek yiyemediği gibi, kimseyi tanımıyor.
Kandillik gittik.
Garip bir gülümsemesi var.
“Benim kim olduğumu” sordu.
Söyledim.
Biraz sonra tekrar sordu “sen kimsin?” yine söyledim..
Bir ara tanır gibi oldu gülümsedi..
Evdekiler için oyun oldu bu..
Her geleni soruyorlar “ bu kim?” Anneanne bilemiyor gülüyorlar.
Oda gülüyor.
95 yaşında. Yaklaşık altı yıl önce ilk karşılaşmamızda bir ara odada yalnız kaldık..
Çaktırmadan sorguya çekti beni
“ Evin var mı senin?”
“ Var”
“ Nerelisiniz siz?”
“ Çorluluyuz”
“ Ne iş yapıyorsun?”
…….
“İyi iyi”
Bir bayram, sanırım elini öpmeye gittiğim ilk bayram.
Koynundan bir mendil çıkarttı.
Mendilin içinden de bir beşlik sıkıştırdı avucuma…
Şaşırdım.
Parayı aldım gömlek cebime koydum..
Sonra dondurma aldık, yedik..
Bir keresinde de takma dişleri bardağın içine koymuş, lavabonun yanına bırakmış.
Bizde yemek yiyeceğiz
Ne yaparsam yapayım, benim gözler dişlere takılıyor.Öyle çıt kırıldım, kibarcık hallerim de yoktur benim ama lokmalar boğazıma sıralanıyor..
Dişleri bardakla beraber mutfak dolabının en ücra köşesine koydum, acaba “sakladım mı?” diye düşünüyorum şimdi..
Hatırlayamıyorum…
Arkamızdan yana yana dişleri aramışlar..
Aklıma geldi de, telefon ettim, dişleri nereye koyduğumu söyledim..
Bir dahaki gidişte fırçayı yedik tabii
“ Dişleri neden sakladın beeeeee…?”
Anneanne kötü arkadaşlar…
Sanırım bir dahaki kandile bu günü anımsayıp güleceğiz…
Ve hayat devam edecek…
Benimde takma dişlerim olacak…
Bakalım kim saklayacak?....