Radyoda çalıştığım dönemlerde stüdyo boş kaldığında, plaklardan evde dinleyebilmek için kaset doldururdum...
O zaman da çok okurdum. Kime, neden yazdığımı bilmeden. Bol bolda şiir yazardım. Bir dönem, başıboş yaban atı gibi hissediyorsun kendini. Sonra birileri gelip eyeri koyuveriyor sırtına, işin garibi eyere de dizginlere de alışıyorsun..
Gençlik gibisi mi var? Uç bucaksız hayallerin oluyor. Geceleri karanlık odanda; müzik dinlerken, hülyalarının arasında kayboluyorsun...
Annen buluyor seni; üzerine birde fırça yiyorsun..
—Yatmadın mı daha sen?
Cevap vermeye çalışırken Otuzlu yaşlara ışınlanıyorsun, daha az gülüp, daha az konuşuyor, olup bitene daha çok şaşırıyorsun..
Dün gece, hayaletlerin mahkemesinde, geçmişte yaşanan bir olaydan yargılanıp...Suçluluğumu kabul edip, başımı öne eğmişken..Çekmecenin ellenmeyen, unutulan en dip köşesinde, üzerinde “yabancı slow” yazan kasetlerden birini buluyorum..
Gecenin karanlığında, kaset dönmeye başlıyor ince bir plak cızırtısı karışıyor zamana, Kenney Rogers odaya doluyor, sırtıma bir bıçak saplanıyor... “Lady”. Ardından Chrıs De Burgh... “Lady in red”
Evdeki hayaletlerin sayısı artıyor... Neden bilmem bu gece; hiç biri ben korkutmuyor... Kanımızın deli aktığı, günün az geldiği, şiirli, liseli dönemlerimizde..
Şimdiki gibi cafeler, barlar olmadığı için hafta sonları en kompleksli kıyafetlerimizle çaylara giderdik...
Dr Alban çalardı... Önleri kocaman komik ayakkabılar giyer... İçi boş büyük cüzdanlarımızı pantolonumuza zincirlerdik..
Arkadaşlarımın bazıları Metalci, bazıları Acidci, alabros kesilmiş saçlarımla ben daha çok öğrenciydim.....
Kızların anket defterleri..
Bizim gizliden gizliye baktığımız playboylarımız ve her şeyden önemlisi Samantha Foxumuz vardı...
Hey Dergisi şarkıcıların çıkartmalarını verir..Takvim sayfaları ile kapladığımız defterleri bu çıkartmalarla süslerdik...
Arif Susamın Cengiz Kurtoğlu’nun ve Ümit Besenin hayatımızda çok büyük bir önemi vardı...
Kenan Evren hakkında yazıp, çizmek sıkardı..
Biz o günleri bitmeyecek sanırdık
Neyse Sezen Aksunun Şarkısında ki gibi;
Bir masaldı aslında
Ne yazık sonu yoktu
Bir şarap sofrasında hazin
Kibar bir vedayla son buldu
Ama biz biliyorduk
Bir daha çok zordu
Kederle gülüyorduk o esnada
Bir yıldız hızla kayıyordu
Ah geçiyor bizden de
Ah bitiyor ömürler
Can çekiyor elbette
O zaman da çok okurdum. Kime, neden yazdığımı bilmeden. Bol bolda şiir yazardım. Bir dönem, başıboş yaban atı gibi hissediyorsun kendini. Sonra birileri gelip eyeri koyuveriyor sırtına, işin garibi eyere de dizginlere de alışıyorsun..
Gençlik gibisi mi var? Uç bucaksız hayallerin oluyor. Geceleri karanlık odanda; müzik dinlerken, hülyalarının arasında kayboluyorsun...
Annen buluyor seni; üzerine birde fırça yiyorsun..
—Yatmadın mı daha sen?
Cevap vermeye çalışırken Otuzlu yaşlara ışınlanıyorsun, daha az gülüp, daha az konuşuyor, olup bitene daha çok şaşırıyorsun..
Dün gece, hayaletlerin mahkemesinde, geçmişte yaşanan bir olaydan yargılanıp...Suçluluğumu kabul edip, başımı öne eğmişken..Çekmecenin ellenmeyen, unutulan en dip köşesinde, üzerinde “yabancı slow” yazan kasetlerden birini buluyorum..
Gecenin karanlığında, kaset dönmeye başlıyor ince bir plak cızırtısı karışıyor zamana, Kenney Rogers odaya doluyor, sırtıma bir bıçak saplanıyor... “Lady”. Ardından Chrıs De Burgh... “Lady in red”
Evdeki hayaletlerin sayısı artıyor... Neden bilmem bu gece; hiç biri ben korkutmuyor... Kanımızın deli aktığı, günün az geldiği, şiirli, liseli dönemlerimizde..
Şimdiki gibi cafeler, barlar olmadığı için hafta sonları en kompleksli kıyafetlerimizle çaylara giderdik...
Dr Alban çalardı... Önleri kocaman komik ayakkabılar giyer... İçi boş büyük cüzdanlarımızı pantolonumuza zincirlerdik..
Arkadaşlarımın bazıları Metalci, bazıları Acidci, alabros kesilmiş saçlarımla ben daha çok öğrenciydim.....
Kızların anket defterleri..
Bizim gizliden gizliye baktığımız playboylarımız ve her şeyden önemlisi Samantha Foxumuz vardı...
Hey Dergisi şarkıcıların çıkartmalarını verir..Takvim sayfaları ile kapladığımız defterleri bu çıkartmalarla süslerdik...
Arif Susamın Cengiz Kurtoğlu’nun ve Ümit Besenin hayatımızda çok büyük bir önemi vardı...
Kenan Evren hakkında yazıp, çizmek sıkardı..
Biz o günleri bitmeyecek sanırdık
Neyse Sezen Aksunun Şarkısında ki gibi;
Bir masaldı aslında
Ne yazık sonu yoktu
Bir şarap sofrasında hazin
Kibar bir vedayla son buldu
Ama biz biliyorduk
Bir daha çok zordu
Kederle gülüyorduk o esnada
Bir yıldız hızla kayıyordu
Ah geçiyor bizden de
Ah bitiyor ömürler
Can çekiyor elbette
Ali GÜLCÜ