Olay buraya kadar gögüş kabartıcı. Ancak, reklam şirketini almış bir panik. Üretimde o kadar iptidai bir yöntem uyguluyorlar ki, bunun ilgili firma tarafından anlaşılıp siparişin iptal edileceği korkusunu yaşıyorlar. Derken heyet geliyor. Karşılıklı sevgi gösterileri,iltifatlar, izzet, ikram;heyet sabırsız, illaki imalatı göreceğiz diye sızlanıyorlar. Bizimkiler hala
panikte; yapacak başka birşey kalmıyor, utana sıkıla atölyenin yolunu tutuyorlar. Sanayi
sitesinin loş bir katındaki atölyeye girdiklerinde manzara şöyle; bir kırık dökük masa, yerlerde boyalar, yırtık elbiseli birkaç çırak, iki usta ve onbeş metrelik uzun bir tezgah ve tabii ki meşhur T-Shirt'ler baskı için sıra bekliyorlar.
Bu ortamda beyaz T-Shirt'lere bu kadar temiz baskı yapmak olanaksız. Ama heyet nezaketen uygulamanın başlamasını istiyor. Kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan firma yetkilileri,
çaresiz gösteriye başlıyorlar. İki çırak, masaya paralel tahtanın iki ucundan tutuyorlar. Bu arada usta gerekli boya ayarını yapıyor ve:
-Şimdi!,
diye bağırıyor.İki çırak var güçleri ile öteki uça koşuyorlar.
Sonuç: Harika....
Ertesi gün heyet teşekkür ederek ayrılıyor. Korku ile beklenen birkaç gün sonra karşı firmadan 50.000 adetlik bir sipariş daha geliyor. Bizimkiler, kabul edilmenin sarhoşluğu içinde bayram yapıyorlar.
Olaydan bir yıl sonra heyetin verdiği rapor tesadüfen ellerine geçiyor. Aynen söyle:
"Türk'ler bütün ısrarlarımıza rağmen söz konuşu fabrikayı bize göstermediler.Ancak sanayi casusluğuna karşı aynı ürünün sahtesinin yapıldığı yerde bizi aldatmaya çalıştılar. Biz nezaketen inanmış göründük. Orada bu sürede değil 50.000 adet, 500 adet dahi yapılamayacağını çocuklar bile anlar.Bu bakımdan siparişin devamını Türk'lere vermekten başka çaremiz yoktur."
Yarattığımız mucizelerin bile farkında değiliz.
(Y.Kemal Erener'in Düzenli Karmaşa adlı kitabından alınmıştır.)
feray