alıntı
Benim öğrendiğim, kullandığım ve çok yararını gördüğüm affetme meditasyonları...
AFFETME MEDİTASYONU
KENDİNİ AFFETME
Gözleriniz kapalı kendi görüntünüzü gözünüzün önüne getirin. Ona bakarak yüksek sesle aşağıdaki cümleleri tekrarlayın.
Yaşadığım ve yaptığım her şeyi seviyorum.
Tüm yaşadıklarımı yaşanması gerektiği için yaşadım.
Yaşadığım ve yaptığım her şey için kendimi onaylıyorum.
Beni bir başkasının onaylaması gerekmiyor.
Ben kendimi onaylıyorum.
Ben kendimi seviyor, beğeniyor ve onaylıyorum.
Yaşadığım her şey benim kendi seçimim.
Verdiğim her karar benim kendi seçimim.
Ben tüm kararlarımı ve yaşadığım her şeyi onaylıyorum.
Ben kendimi onaylıyorum.
Ben kendimi affediyorum.
Ben kendimi tümüyle seviyor ve takdir ediyorum.
Hayatı seviyorum.
Yaşamayı seviyorum.
Kalbinizden çıkaracağınız pembe sevgi ışığını kendi kalbinize yollayın. Işıklar gittikçe yüzünüzdeki değişimleri takip edebilirsiniz.
BAŞKASINI AFFETME
Gözlerinizi kapatıp affetmeye karar verdiğiniz ve affetmeye niyet ettiğiniz kişinin görüntüsünü gözünüzün önüne getirin. Ona bakarak yüksek sesle aşağıdaki cümleleri tekrarlayın.
Ben seni affetmeye niyet ettim.
Ben seni şu anda affetmeyi kabul ediyorum.
Seninle yaşadığım her şeyin benim yüce hayrıma olduğunu kabul ediyorum.
Bu dünyada oyun arkadaşım olduğunu kabul ediyorum.
Senin varlığına şükrediyorum.
Bu yolda sevgiyle seni serbest bırakıyorum.
Seni affediyorum.
Kendimi affediyorum.
Kalbinizden çıkartacağınız pembe ışığı o kişinin kalbine yollayın ve o kişinin yüzünde oluşacak değişimleri gözlemleyin. Bu meditasyon değişim dönüşüm meditasyonudur. Affetmeye niyet ettiğimiz kişiyi tamamen affedene kadar her gün devam edilmelidir.
Mutluluk dışarıdan elde edilecek bir hal değildi.
Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi.
Mutluluk bir koşula bağlanamazdı,
onun bir adı yoktu.
O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı.
O bir huzur haliydi.
Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu.
O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim.
Sevgi.
Mutluluk ancak içimizden dışımıza taşacak bir hal olabilirdi.
Mutluluk bir koşula bağlanamazdı,
onun bir adı yoktu.
O değişmez olmalıydı, o her halde ve her yerde var olmalıydı.
O bir huzur haliydi.
Her ne olursa olsun hiç bozulmayan, azalmayan ya da artmayan bir duyguydu.
O gün tüm bu hali içinde barındıran yeni bir kelime öğrendim.
Sevgi.