Dostlar ediniriz yaşamımız boyunca.
Düştüğümüzde, sendelediğimizde elimizi atacak bir destektir o.
Öyle görürüz öyle hisederiz buna ihtiyacımız olmasa da.
Aslında birinin dost olduğuna inanmak da yeterli çoğu zaman.
Hani bu kendinize bir moraldir, takviyedir. Hatta motivasyondur.
Yaşam bize DOST dediklerimizi sınama imkanı da verir.
Bazıları sendelemeyi, düşmeyi, bir yana bırak daha arkamızı döndüğümüzde hançeri saplarlar sırtımıza.
Çok önemlidir bu arkayı dönmek bir insanı, bir dostu anlamak için.
Yaşam bana şunu öğretti ki; her insanın TEK DOSTU vardır o da kendisidir.
Hatta sırtınızda, düşman değil de dost hançeri görmektense, DOSTSUZ yaşamı öğrenmemiz gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü kimin kimi nerde neyin karşılığında ne için satacağı belli değil artık.
Böyle desem de, Yaradanın içimize koyduğu, Sevgi, Aşk, Dostluk gibi duyguları içimizden atmayı başarabilmek çok zor tabi ki.
Sağlıklar diliyorum.
