Küçük Kız & Yaprak & Rüzgar

Bayram bitti, her nekadar bayramda da koniksi ihmal etmediysem de bu sabah bu yazı beni yerime çökertti.
Bayramlaşmaya gelenler gözlerme bakıyorlardı, çünkü gözlerim dolu dolu ve ıslaktı. Birşeyler diyerek geçiştirdim işte. İnsanın kendisini bulduğu böylesine mükemmel bir öykü karşısında ne yapabilirdi ki ağlamaktan başka. Biliyormusun, her istanbula gidişimde O evin penceresinide uçuşan perdenin dalgaları arasında çaktırmadan bende girerim içeri. Vakit, sabahın kuş sesleriyle dans tettiği seher vakittidir genlelde. Rüzgar beni de atıverir diğer pencereden. İstabulun o ılık ve nemli havasında O sokakta sesiz ve kimsesiz kala kalırım öylece. Ankaranın dondurucu sabahlarına inat insanın içini ısıtır İstabul uyanışları.
uffff, siyahbeyazoykuler'i bundan sonra birdaha okumasam mı ki ne yapsam diye düşünmeden edemiyorum.

Sevgili "siyahbeyazoykuler" kardeşim; çok güzel gidiyorsun. Bizler de çok şanslıyız ki kendimizi bulduğumuz yazıları olan bir arkadaşımız oldu.
Bence bu sitede sana özel bir bölüm açılmalı ve yazıların orada bir bütün halinde toplanmlalı.
Ellerine sağlık.

Sevgili Melih,
Bugün sabah uyandığımda içimde yorgun bir düşünce vardı..Çok fazla geçmişe gitmesem de yakın tarihimde yaşadığım tüm yaşanmışlıklar gözlerimin önünden çok hızlı bir şekilde geçiverdi.. Bu hayata ne için geldiğimi ve neler yapmam gerektiğini; kelimelerin dünyasında kendime edinmeye çalıştığım yerin "nerede" olduğunu bulup bulmadığımı ve akabinde birçok şeyi düşündüm. Küçük bir çocukken "11 yaşımda" Türkiye beni bir yönümle tanıyacak demiştim. Ya görsel medyada yapacağım herhangi bir programla ya da yazar kimliğimle..Geçtiğimiz yaz ağustos ayında ilk romanımı bitirdim. Sanırım birkaç ay içinde herhangi bir aksilik olmazsa o küçük kızın hayalini gerçekleştireceğim. Düşünsene 15 yıl sonra gerçekleşecek bir hayalim vardı. Ve bu artık hayalden de öte gerçeğe dönüşüyor..

Az önce yazını okurken inan ben de gözyaşlarımı tutamadım ve iş yerinde gizli gizli gözyaşı döktüm. Beni inanılır bir şekilde onurlandırdın. Sonsuz teşekkürler. Bu onurun sahibi olduğum için de gurur duydum kendimle ve o hayalinden vazgeçmeyen küçük kız çocuğuyla.

Hayallerinizin peşinden koşun, çünkü biliyorum ki zamanı gelince hepsi gerçeğe dönüşüyor..
Yüreğin huzur ve sevgiyle sıcacık olsun. Bugüne ve yarına daima gülen gözlerle bakman dileğiyle...

Sevgili Melih,
Böyle giderse ikimizden başka yazışan olmayacak gibi.. İnsanlar okuyor..Okumayanlar da yok değil hani.. Ama yazmak evet yazmaya gelince ellerimizin altında olan şeyleri görmemeyi tercih ediyoruz. Bu kesinlikle bir tercih ama ne kadar doğru bir tercih tartışılır da. Şöyle bir cümle kullanmışsın:

"Ama kaçımız bizden sonra bizimle anılacak birşeyler bırakabilmişizdir ki şu dünyada.
Çabalarımız olsa da bu zor işi başarabilmenin zorluğunu hep gördük."

İlk cümlene diyecek bir sözüm yok ancak "bu zor işi başarabilmenin zorluğunu hep gördük" cümlen açıkçası beni biraz üzdü...Aslında üzmekten öte bir karamsarlık sezdirdi. Bugünlerde düşünce gücü üzerine bir şeyler okuyor ve yazıyorum. Zor diye bir şeyi kabul etmiyorum; etmek de istemiyorum. Bugüne kadar hep kendi kendimizi sınırlamadık mı? Ben de yaptım. Hala da birçok alanda bu sınırlamalarım var. Ama iyi olan şu ki artık onları bulundukları yerlerden alıp değiştirmeye ve yerine yenilerini koymaya başladım. Sanırım en doğrusu bu. "Değişmeyen tek şey değişim" denmiş, o halde..?

Tekrar o güzel duygu ve düşüncelerin için sonsuz teşekkürler..

Küçük kız uzakta bir diyarda özlemlerini anımsıyor şimdilerde..
unutulmuş her şeyi yeniden diriltiyor...
kelimeler ses verir belki gidenlere
geri gelsin diye değil,
yaşadığımı görsünler diye...