Aramızda hiçbir engel olmamalıydı.Savaşıyorduk..Savaştıkça hücrelerimize kadar işlenmiş olan yaralarımızla daha da çok kanıyorduk.Ben sözcükleri seçiyordum o ise onların nasıl kullanıldığını...Bu ikimizin dansıydı; bu bizim dansımızdı.
Birbirimize yaklaştıkça birbirimizden uzaklaşıyor; birbirimizi sevdikçe birbirimize kin besliyorduk. Varlığımız ateşe yakın,suya çok uzaktı.Alevlerin gücü ele geçirince her şeyi,biz de yanmaya başlamıştık.
Kül olana dek yandık....Ama küllerimizden yeni yepyeni bir biz çıkarabildik...
Şimdi ben burda,O ise orada üzerimizdeki renkleri ayıklıyoruz..
Hesaplaştık. O gitti.ben burada kaldım.
Bilmediği bir şey vardı giderken,aslında O hiç gitmemişti, gitmeyecekti...
Şimdi kelimeleri uykuya yatırma zamanı...
Biraz beklemeli..
Biraz bekle..
Biraz...
İstanbul'u Dinliyorum Gözlerim Kapalı...
ışık ve sevgiyle kalın.
ışık ve sevgiyle kalın.