KAPILAR

Kapanan kapının ardında olmak mı iyi yoksa yüzüne kapı kapanan olmak mı iyi?Hangisi daha fazla cesaret ister.Son bir umut ile çaldığım kapı da yüzüme kapansa ki bunu yaşadım defalarca...çaresizlik,biraz öfke yok yok haddinden fazla öfke ve gözümde durmayan duygu seli akar giderdi eminim usulca.Yerçekimini bu yüzden severim gözyaşlarım benden başkasını ıslatmaz hiç değilse.Ama kapıyı kapamak daha zor bunu da öğrendim .Bitmeyen hesaplaşma ve vicdanın sonsuz perdelik bir tiyatroda şekilden şekile girip kanına girme süreci...Herşey iyi güzel hoşta ,tüm kapılardan giremezsin ve kapını herkese açamazsın...

Bugün kapılara taktım..."İki kapılı bir handa yürüyorum gündüz gece" Ne manalı. Yaşamın ve ölümün ne güzel betimlenişidir bu.Peki sorun ne hana girirken çıplağız, çıkarkende öyle.Sorun ne?Bu günlük deli gibi koşuşturmaca, ay sonunu getirebilmek için çekilen çile, kapınan kapılara öfke niye??Niye??Bir ay sonra öleceğimizi bilsek içimizde bunca acı veren şeyi barındırırmıydık acaba??Sanmıyorum.O zaman gelin Allah gecimizden versin iki aylık ömrümüz var sayalım ve kalbimizdeki tüm iyiliklerle yaşayalım.Çok mu uçuk ya da ütopik geldi??Kesilen elinize bir bakın ,tüm gün taşıdığımız o elin içindeki yapı ne kadar acayip geliyor değilmi?Biz kendimizi bile bilmiyoruz..Halbuki zamanımız dar,etrafa gülümsemeyi deneyin en azından aynada kendinize gülümseyin...Ve geri dönmek üzre çıktığınız bir kapıyı fazla sert kapatmayın.

HAZAL