Tartışmaya katıl

Arayışların esiri olmuşuz,neyi neden aradığımızı bilmeden sonbahar yaprakları misali savrulup gidiyoruz,Savruluşlarda karşımıza çıkan olumsuzlukları kader,güzellikleri şans olarak nitelendiriyoruz.Yanımızda hep birileri olsun istiyoruz,ağladığımızda başımızı omuzuna koyabileceğimiz,korktuğumuzda elimizi tutacak,dinliyecek,anlatacak,paylaşacak,en önemlisi konuşacak birilerini arıyoruz,
Bu arayışlar çoğu zaman bizi çıkmaz sokaklara sokuyor gözyaşlarımızla geldiğimiz caddeye geri dönüyoruz,daha sonra köşeyi dönünce farklı bir sokak,kahretsin oda çıkmaz.Yine göz yaşları...
Hata yapmadan doğru bulunmuyorki,hatalar yapılacakki insanlar doğruların tadını çıkarabilsin,Hep mantıklı işler yapmak zorundamıyız,mantıksız işler yapıp sonra kendi kendimize gülme şansımızda mı yok.......Reçel kavanozunu kırmaktan güzel ne var.
Dediğim gibi hayat sonbahar yaprakları gibi savuruyor bizi,her savruluştan yeni bir şeyler öğreniyoruz,
Bize nutuk atan insanlaradan bir şeyler öğrenmeye çalıştık şimdiye kadar,söylenenler hep bir kulağımızdan girdi diğerinden çıktı,
Ozaman hayat en iyi öğretmen ama yazık.........Bizimle konuşmuyor

Hayatla ölüm arasında çok ince bir çizgi var. Yaşamakla ölmek arasında çok da fazla bir fark yok. Yaşadığını sanan yığınların veya bilinçli olduğunu sanan insanların kaderleri çoğu zaman aynı yerlerde kesişiyor. Çoğu zaman iyi yaşamak veya kötü yaşamak arasında pek bir fark yok.

Hayat denen melanet şey, yaşamak denen aldatmaca asla bir öğretmen değil. Olsa olsa o bir zebani. O olsa olsa bir cezalandırıcı. Bırak varsın konuşmasın. Onun suskunluğu bizim için daha iyidir.

Ey insanlar. Aramayın, koşturmayın, zorlanmayın ve kendinizi yormayın. Bulduğunuz şey asla aradığınız şey olmayacak. Onu da ancak şanslı iseniz bulabileceksiniz. Cehaletiniz sizin en büyük mutluluk kaynağınızdır. Bırakın öğrenmeyin hayatın ne olduğunu. Eğer mutlu biriyseniz mutsuz olacaksınız. Mutsuz biriyseniz daha da mutsuz olacaksınız.