26/11/2004 : 13:52:44
Ben hayatta yaptıklarımda pişman olmamak için önde düşünür sonra yaparım.Bazen acaba çok mu kararsızım, ne zor karar veriyorum diye düşünürüm ama, sonra dönüp baktığımda temiz, neredeyse hatasız bir hayat görüyorum.Bu bazen bana güzel görünüyor, bazen de hata yapmamak uğruna vazgeçtiklerimi düşünüyorum. Ne kadar çok doğrum varsa hayatta, tecrübem o kadar az oluyor. Neden mi;
Hata yapmamak adına, hayattaki her şeye temkinli yaklaşıyorum. Bazen kendimi sürekli kıyıda bir sağa bir sola giden çocuklara benzetirim.Açık denizde beni nelerin beklediğini bilmediğim için açılamam, beni orada kim bilir ne kötülükler bekliyordur.Hayatımda böyle işte, hayatta her zaman tehlikeli olabilecek şeylerden kaçmak çözüm gibi gelmiyor son zamanlarda. Savaşmak istiyorum bilmediğim şeylerle, bilinmezlikle. Bilinmezlikle savaşılır mı? Evet belki benim problemim bu bilmediğim, tanımadığım her varlığı tehlike olarak görüyorum, tanıyabilecek şansı vermiyorum kendime, kaçmak en kolay yol gibi geliyor.
Nereye kadar? Artık kaçmayacağım, hata yapmak, yanlış yapmak, bir dahaki sefere doğruyu yapmak istiyorum. Hayatımda bir dahaki sefere bile demedim hiç. Hatama karşılık kendime verdiğim en büyük ceza bir daha yanlış yaptığım şeyi hiç yapmamak çünkü. Bulaşık yıkarken bir bardak kırsam, günlerce bulaşık yıkayamıyorum. Ya yine kırarsam diye.
Ben kendimi iyi savunabilen bir insanımdır bunların yanında.Haksızlığa, yanlışa hiç tahammülüm yoktur.Bana yapılmasa da olur, nerede yanlış görsem müdahale ederim ve yaptığım hiçbir müdahalen sonra zerre kadar pişmanlık duymadım.Yapmadığım bir şeyden dolayı pişmanım;
1 sene kadar önceydi eczaneden ilaç almak için bir eczaneye girdim ve çok acelem vardı. İlaç sağlık karnesine yazılmıştı eczacı eline sağlık karnesini aldı, resme baktı ben sizi daha önce görmedim, siz bu kurumda mı çalışıyorsunuz dedi, önceden yazılan ilaçlara baktı, bana baktı tabi ben bu sırada bekliyorum, sonunda kalktı ilaç var mı diye baktı ve yoktu bizde kalmamış dedi ve ben karnemi aldım çıktım. Hala pişmanımdır o eczacıya bir çift laf söylemedim, neden beni boşu boşuna beklettin demedim ve burada yazamadığım başka kelimeleri söylemedim diye.Ufak bir pişmanlık belki ama insan içinde hissedince pekte ufak görünmüyor.
Bence insan istediği gibi yaşamalı, istediği gibi davranmalı. Hayatta hata da yapmalı, pişmanda olmalı ve beklide kendi yaptığı hatadan dolayı pişmanlık duymamalı.
Farkında olmadan kendimin olamıyorum ben, ama olmalıyım ve önce kendimle mücadele etmeli, kendim olmak için sadece kendim için yaşamak için mücadele etmeliyim.
Kendi içimizdeki bizi yenince tüm dünyayı yenecek gücü buluruz bence.
