Tartışmaya katıl

BİLEMEM

Bir sıkıntı doğar içimde büyür gider mi bilmem.
Bir haykırma basar birden bağırır mı susar mı bilmem.
Ansızın umut doğar içimde alevlerle kor olur gider,
Dürüst olmak ister ya insan susar konuşmaz da gider.

Gözyaşları acizlik midir bilmem,
Korkular çaresizlik midir bilemem.
Susar konuşmaz bu insan ,
Kim bilir neler ister bu insan.

Sayanlar basar bu can fazla gelir birden,
Umutlar silinir bir acizlikten,
Bir nefes duyulur ensemden,
Çeker beni bu pis beyinden.

Ağlarken Yanındayım

Tertemiz yüreğinde hüzün
Kimse duymuyor ağlasan bile
Kime geçecek bu dünyada sözün
Adın namın bilinse bile

Sen haykırınca duyamazsam
Yaralanınca deva olamazsam
Sen ağlarken ben gülersem
Neye yarar?
Sen yaşarken ben ölsem bile

Rüyalarında yaşamak,
Gecelerine girmek istiyorum.
Gülümsemek mutluluk değil,
Ağlarken yanında olmak istiyorum.
Sevinçler benim değil,
Seninle üzülmek istiyorum.

Seni istemeyerek bıraksam da,
Sevgin yüreğinde hep bende.
Haykırsam da hep dualarda,
Bitmeyecek bu isyanlar sonunda…


hascen

ARKADAŞIM BADEM AĞACI

Sen ağaçların ***ı
Ben insanların
Seni kandırır havalar
Beni sevdalar
Bir ılıman hava esmeye görsün
Düşünmeden gelecek karakış..
Acarsın çiçeklerini ..
Bense hayra yorarım gördüğüm düşü...
Bir güler yüz bir tatlı söz..
Açarım yüreğimi hemen
Yemişe durmadan çarpar seni karayel
Beni karasevda
Hem de bilerek kandırıldığımızı
Kaçıncı kez bağlanmışız bir olmaza
Koş desinler bize şaşkın
Sonu gelmese de hiç bir aşkın
Açalım yine de çiçeklerimizi
Senden yanayım arkadaşım
Havanı bulunca aç çiçeklerini
Nasıl açıyorsam yüreğimi
Belki bu kez kış olmaz
Bakarsın sevdan düş olmaz
Nasıl vermişsem kendimi son sevdama
Vur kendini sen de bu güzel havaya

AZİZ NESİN

Bu Gece En Hüzünlü siirleri Yazabilirm

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim

Şöyle diyebilirim : 'Gece yıldızlardaydı
Ve yıldızlar, maviydi, uzaklarda üşürler'

Gökte gece yelinin söylediği türküler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
Hem sevdim, hem sevildim, ya da o böyle söyler

Bu gece gibi miydi kucağıma aldığım
Öptüm onu öptüm de üstümde sonsuz gökler

Hem sevdim, hem sevildim, ya da ben böyle derim
Sevmeden durulmayan iri, durgun bakışlı gözler

Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim
Duymak yitirdiğimi, ah daha neler neler

Geceyi duymak, onsuz daha ulu geceyi
Çimenlere düşen çiy yazdığım bu dizeler

Sevgim onu alakoymaya yetmediyse ne çıkar
Ve o benimle değil, yıldızlıdır geceler

Yürek zor katlanıyor onu yitirmelere
Bakışlar sanki onu bana getirecekler

Böyle gecelerdeydi ağaçlar beyaz olur
Artık ne ben öyleyim ne de eski geceler

Sesim ara rüzgarı ona ulaşmak için
Şimdi sevmiyorum ya, eskidendi sevmeler

Şimdi kimbilir kimin benim olduğu gibi
Sesi, aydınlık teni, sonsuz uzayan gözler

Sevmiyorum doğrudur, yürek bu hala sever
Sevmek kısa sürdüyse unutmak uzun sürer

Bu gece gibi miydi kollarıma almıştım
Yüreğimde bir burgu ah onu yitirmeler

Budur bana verdiği acıların en sonu
Sondur bu onun için yazacağım dizeler


Pablo Neruda

KENDİSİNİ UNUTMUŞ




Bütün aşkların kitabı elinde
Sevilmemiş yinlerin balosuna gitti.
Öylesine kalabalıktı ki,
Sevdiğini anlamadı.

Bütün kapıların anahtarı elinde
Öpülmemiş dudakların balosuna gitti.
Öyle aydınlıktı ki,
Öptüğünü anlamadı.

Işıklarla örtünmüştü çıplaklık,
Renklere uzandı susamış,
Beyazlıklar arasında kayboldu bakışları.
Gözleri yaşamayordu artık.
Şekilleri çağırmaya gitti,kandıracak.
Elleri aranıyor tutamayordu.
Artık yaşamayordu.

Bir yanda gelen o dinmeyen aydınlık,
Aldıkça alan.
Bir yanda giden bir noktaydı karanlık,
Ellerinde başlayan ,gözlerinde biten.

Bağırdı,kan gibi aktı sesi,
Aşamadı dışının duvarından.
Elinde bütün aşkların kitabı,
Anlatıyordu aldanan aydınlıklarından.

Elinde bütün kapıların anahtarı,
Ve unutulmuş bir duvarda,kendi kapısı..
Varamadı.
Ora öyle karanlıktı ki.
Öldüğünü anlamadı.




Özdemir ASAF