23/05/2006 : 09:08:25
ÇOK HAFİFLEDİM BİRDEN
Neden her yer karanlık böyle? Gözlerim de açık ama! Herhalde elektrikler kesik olmalı. Zaten bu ülkede hiçbir zaman hiçbir şey düzgün çalışmaz ki. Ama, durun bu ezan sesi. Neden bu kadar yakından duyuyorum. Gerçi evimiz çok yakındı camiye, ama bu kadar da yakından ve net duyulmazdı ezan sesi. Neyse, hep sevmişimdir ezan sesini. İlk kez bu kadar hoşuma gidiyor nedense. Tüylerim diken diken oluyor derler ya, şu an da öyle duyuyorum ezan sesini.Tamam anladım elektrikler kesikte neden çıkamıyorum dışarı? Bu üstümde ki ağırlık ne? Heyyyyyyyyyyyy nedir bu kafes mi sandık mı? Kim koydu beni buraya? Kim kaçırıp getirdi buraya? Durun nereye ***ürüyorsunuz beni, ne oluyor? Yok mu bana anlatacak bütün bunları?
Ellerimi, bedenimi kontrol edemiyorum. Ellerimle sandığı açmaya çalışmak istiyorum ama sandığın üst kısmına doğru hareket etmiyorlar. Çırpınmak istiyorum, çırpınamıyorum. Neyse, şimdi daha az sallanıyorum. Yine de hareket ediyorum gibime geliyor. Bu kez de Kuran dinliyorum. Ve yine ilk kez bu kadar etkileniyorum, Kuran dinlerken. Ohhh, kapak açılıyor. Beni dışarıya çıkartıyorlar, kurtarıyorlar galiba fakat, yine de göremiyorum. Hey, yine nereye ***ürüyorsunuz beni? Neden konuşmuyorsunuz? Bu sessizliğiniz neden? Öldürecek bu sessizlik beni! Ne olur birileri bir şeyler desin, ne olur birisi konuşsun benimle. Şimdi de başka bir yere indirdiniz beni. Peki neden soğuk burası? Sanki üşüdüm birden. Gittikçe daha da karanlık oluyor her yer. Peki ya ben, ben neden hafifledim bu kadar. Aman Allah’ım! Duydum, duydum. Bunu da duydum. Allah rahmet eylesin dediler!
Evet, evet şimdi anladım niye bu kadar hafiflediğimi. Niye tüm ağrılarımın bittiğini? Ve bedenime söz geçiremediğimi...
Mehmet S.Özsaraç
Neden her yer karanlık böyle? Gözlerim de açık ama! Herhalde elektrikler kesik olmalı. Zaten bu ülkede hiçbir zaman hiçbir şey düzgün çalışmaz ki. Ama, durun bu ezan sesi. Neden bu kadar yakından duyuyorum. Gerçi evimiz çok yakındı camiye, ama bu kadar da yakından ve net duyulmazdı ezan sesi. Neyse, hep sevmişimdir ezan sesini. İlk kez bu kadar hoşuma gidiyor nedense. Tüylerim diken diken oluyor derler ya, şu an da öyle duyuyorum ezan sesini.Tamam anladım elektrikler kesikte neden çıkamıyorum dışarı? Bu üstümde ki ağırlık ne? Heyyyyyyyyyyyy nedir bu kafes mi sandık mı? Kim koydu beni buraya? Kim kaçırıp getirdi buraya? Durun nereye ***ürüyorsunuz beni, ne oluyor? Yok mu bana anlatacak bütün bunları?
Ellerimi, bedenimi kontrol edemiyorum. Ellerimle sandığı açmaya çalışmak istiyorum ama sandığın üst kısmına doğru hareket etmiyorlar. Çırpınmak istiyorum, çırpınamıyorum. Neyse, şimdi daha az sallanıyorum. Yine de hareket ediyorum gibime geliyor. Bu kez de Kuran dinliyorum. Ve yine ilk kez bu kadar etkileniyorum, Kuran dinlerken. Ohhh, kapak açılıyor. Beni dışarıya çıkartıyorlar, kurtarıyorlar galiba fakat, yine de göremiyorum. Hey, yine nereye ***ürüyorsunuz beni? Neden konuşmuyorsunuz? Bu sessizliğiniz neden? Öldürecek bu sessizlik beni! Ne olur birileri bir şeyler desin, ne olur birisi konuşsun benimle. Şimdi de başka bir yere indirdiniz beni. Peki neden soğuk burası? Sanki üşüdüm birden. Gittikçe daha da karanlık oluyor her yer. Peki ya ben, ben neden hafifledim bu kadar. Aman Allah’ım! Duydum, duydum. Bunu da duydum. Allah rahmet eylesin dediler!
Evet, evet şimdi anladım niye bu kadar hafiflediğimi. Niye tüm ağrılarımın bittiğini? Ve bedenime söz geçiremediğimi...
Mehmet S.Özsaraç