Ana içeriğe geç
YORUM YAZ

Tartışmaya katıl

Mesajınızı açık ve okunabilir biçimde yazın.

Not: Yorum gönderebilmek için kayıt olmalısınız.
Kayıt olmak için, buraya tıklayınız. Kayıt ücretsizdir!
Kullanıcı adı:
Şifre:
Mesaj ikonu:
İÇERİKMesajınızDüşüncenizi açık, okunabilir ve konuya katkı sağlayacak biçimde yazın.

Önizle ile kontrol edin. Ctrl/Cmd+B · I · U0 kelime0 karakter
Gönderi seçenekleriİmza, bildirim ve moderasyon
 

Hazır olduğunuzda kaydedinÖnizleme değişiklikleri kaydetmez.
  

Konu bağlamını inceleOrijinal yazı ve son yorumlar

Orijinal yazı

02/03/2005 : 13:47:46
Nefreti aşmanın tek yolu var : Affetmek... Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz. Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir. Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir. Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.
Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin. Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız. Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir
Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil.
Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek
için çaba göstermemek değil.
Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.
Affetmek artık acıyı hissetmemektir.
Yapılanları zihinsel olarak unutmak
zaten mümkün değildir.
"Duygusal unutma"
affetmenin diğer adıdır.

Son 5 yorum (en yenisi önce)

05/03/2005 : 16:13:37
çok romantiksinnn tanışalım mııııııııı?????????*
03/03/2005 : 13:41:15
PEKİ SİZ ONA BU MASALAR BENİM DERSENİZ VE ARDINDAN O SİZİN KARŞINIZA İKİ ERKEK OTURTURSA NE OLUR.

ŞU OLUR MASALARINI AL GİT DERSİNİZ DEĞİLMİ.

AMA SİZE KARŞINIZDAKİ BAYAN BUNU SÖYLEYEMEZ. ÇÜNKÜ SİZİ ERKEĞİ OLARAK KABUL EDECEK BAYANIN BU TÜR MEZİYETLERİ YOKTUR.(???????????????)
03/03/2005 : 09:11:02
DAHA ÖNCE OKUDUĞUM BİR HİKAYE BU

BİRGÜN ÖĞRETMEN ÖĞRENCİLERİNE, BUGÜNE KADAR SİZİ ÜZEN, SİZİ İNCİTEN, SEVMEDİĞİNİZ HER İNSAN İÇİN, HER OLAY İÇİN BİR PATATES ALIN VE BU PATATESLERİ ÇANTANIZA KOYUN.

GİTTİĞİNİZ HER YERE BU PATATESLERLE GİDİN.

ÇOCUKLAR HER SEVMEDİKLİ OLAY VE SEVMEDİKLERİ İNSAN İÇİN ÇANTALARINA BİRER PATATES KOYMUŞLAR.

GİTTİKLERİ HER YERE BU PATATESLERLE GİTMİŞLER, BİR SÜRE SONRA PATATESLER KOKMAYA BAŞLAMIŞ, ÇOCUKLARA AĞIR GELMİŞ, TAŞIYAMAMAYA BAŞLAMIŞLAR, GİTTİKLERİ HER YERE BU KOKUDAN UTANIR OLMUŞLAR.

ÖĞRETMENLERİNE GELMİŞLER. ÖĞRETMENİM PATATESLER KOKTU, AĞIR GELİYOR ARTIK TAŞIYAMIYORUZ DEMİŞLER.

ÖĞRETMEN GÜLMÜŞ, BAKIN BAZI ARKADAŞLARINIZIN HİÇ PATATESİ YOK VE BAKIN NE KADAR RAHAT VE HUZURLULAR.

EVET BİRAZ AFFEDİCİ OLMAK LAZIM. HER ÜZÜCÜ OLAYI ÜZERİMİZDE TAŞIRSAK BİR SÜRE SONRA KALDIRAMAYACAK DURUMA GELEBİLİRİZ.!!!!
03/03/2005 : 08:41:30
:)))))
Sivri diline rağmen sen de olmasan zaten mezara gireceğim.
Bırak da arada bir ironik takılalım. :)))

Teşekkürler.
02/03/2005 : 18:39:57
Lagutax kardeş, çok güzel işlemişsin ve çok da haklı olabilirsin.
Bu yaşıma kadar bende hep affettim ve unuttum çok şeyi.
Çok kolay unuturum ve çok kolay affeden birisiydim.
Ama nedense artık bu kadar kolay olmuyor.
Para, pul nebileyim, belki başka türlü maddi konularda olan her türlü yanlışlığı, hatayı afedebilirim, ediyorum da.
Ama duygu aldatılmışlığını affedemiyorum.
Yaradanın verdiği zekaya hakareti kabul edemiyorum.
Bu affın; zekanın Yaradanı ile alay etmek olduğunu düşünüyorum.
Bilemem belki de özgürlüğü istemediğim için affetmiyorum senin yazında belirttiğin gibi.
Bilmem, belki de; kısasa kısas diyen bir öğretinin yetişkinleri olduğumuz için affetmiyorum. Ama affetmiyorum işte.

Sağlıklar diliyorum.